SEIZE THE DAY

Χωρίς τίτλο.

2007-06-12T03:57:00.000+03:00

Μου ήρθε ξαφνικά η ανάγκη να ξαναγράψω κάτι.Δε ξέρω πώς θα βγει αλλά η ξενιτιά με έχει επηρεάσει τελικά.
Το Σαβ/κο ήμουν εθελοντής στους τοπικούς παραολυμπιακούς αγώνες της πολιτείας. Πέρασα μια ολόκληρη μέρα βοηθώντας παιδιά και μεγάλους με ειδικές ικανότητες.Δε περίμενα ότι κάτι τέτοιο θα με έκανε να νιώσω τόσο όμορφα.Πήρα άπειρες αγκαλιές ,έδωσα κι εγώ παρα πολλές.Δάκρυσα πολλές φορές, έμεινα με το στόμα ανοιχτό με τις προσπάθειές τους και την ανυπομονησία τους να αγωνιστούν.Περιττό να περιγράψω τις αντιδράσεις τους μετά από κάθε επιτυχημένη προσπάθεια.Τα γράφω και ακόμα δε μπορώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου. Δε μπορώ να βλέπω άλλο πόνο ρε πούστη μου και δε μπορώ μη δώσω σημασία σε στιγμές ευτυχίας όπως αυτές που πέρασαν όλοι τους εκείνη μέρα.Ανάμεσα στη θολούρα απο την επήρεια των φαρμάκων, παραβλέποντας για μερικές ώρες τον πόνο, ξεχνώντας τις σκοτούρες των κόσμων τους, χτυπώντας την πλάτη των συναθλητών τους, σε κάνουν να απορείς για την έννοια του όρου ήρωας που τόσο ευρέως ακούγεται πλέον.
Για να είμαι ειλικρινής έχω μπερδευτεί με το θέμα αυτό. Ακούω κάθε μέρα ιστορίες (αληθινές) Αμερικανών στρατιωτών που έδωσαν τη ζωή τους για να σώσουν τις ζωές των συναδέλφων τους σε αυτόν τον παραλογισμό που επικρατεί στο Ιρακ. Δε μπορώ να μη σκεφτώ ότι κάποιοι άνθρωποι δεν είναι σαν τους περισσότερους από εμας. Με τι δύναμη παίρνεις την απόφαση να οδηγήσεις το αμάξι σου πάνω στο "εχθρικό" όχημα που ετοιμάζεται να χτυπήσει, γεμάτο εκρηκτικά, ολόκληρο κομβόι οχημάτων;
Μου λείπετε ρε.Όχι μόνο εσείς, μου λείπει το χάος της Αθήνας, τα αγαπημένα πρόσωπα, οι νύχτες στο Μακρόπουλο...Δε λέω καλά περνάω, έχω δει πράγματα που δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα δω, έχω γνωρίσει ανθρώπους και μαθαίνω τον τρόπο ζωής τους και την αντίληψη που έχουν για όλα τα θέματα, αλλά...
Μερικά βράδια, όπως απόψε είμαι λίγο μόνος, όπως λέμε λίγο έγκυος. Αφού έφτασα σε σημείο να διαβάσω ποστ του Μboy μετά από...χρόνια. Διάβασα και το ποστ του ζέρο και για άλλη μια φορά αναστέναξα με αγανάκτηση και κατανόηση,τουλάχιστον.
Ανάμεσα σε όσους γνώρισα είναι κι εκείνη. Ήρθε κι έδεσε το γλυκό.Δε μπορώ που δε μπορώ να μαζέψω τα κομμάτια μου τον τελευταίο ένα χρόνο σχεδόν με όσα μου έχουν συμβεί έπρεπε να γνωρίσω κι έναν άνθρωπο που έχει περάσει τα ίδια και χειρότερα και να νιώθω οτι την ξέρω χρόνια.Δε την έχω αγγίξει ακόμα αλλά το θέμα είναι ότι η όλη κατάσταση με κάνει άνω κάτω και με δυσκολεύει ακόμα περισσότερο. Αναρωτιέμαι αν όλα θα συνωμοτήσουν πάλι ώστε να πληγωθώ. Μπορει να το προλάβω, μπορεί να κάνω λάθος, μπορεί να τα διαβάζει αυτά οπότε δε λέω περισσότερα απλά ξέρω πλέον οτι αντέχω πολλά και μάλιστα ταυτόχρονα.
Δε με νοιάζει που σας ζαλίζω με τα δικά μου, μπορείτε άνετα να πατήσετε το "χ" πάνω δεξιά στην οθόνη σας αν δε το έχετε κάνει ήδη. Ξέρω σίγουρα ότι όσοι από εσάς ήσασταν μαζί μου στα δύσκολα με καταλαβαίνετε πολύ καλά και αυτό μου αρκεί.
Καλημέρα,να προσέχετε!

Απίστευτο αλλα αληθινο;

2007-03-24T15:42:00.000+02:00

Ένας μπακσετμπολίστας με ανάγκασε να ξαναβρώ ένα λόγο να γράψω ποστ μετα απο καιρό που έχω εξαφανιστεί.Χτες μου δόθηκε άλλο ένα ερέθισμα μετά απο ένα εποικοδομητικό διάλογο (όπως πάντα άλλωστε) με τη Λίτσα.Δε το έκανα όμως γιατι το άφησα για άλλλη φορα!Ούτως ή άλλως το θέμα αυτού του ποστ είναι για εκείνη ένα αντικείμενο που το ξέρει καλά και ισως μπορ'εσει να με/μας διαφωτίσει.
Διάβασα σήμερα λοιπόν οτι ο Κομπε Μπράιαν (παίκτης του NBA) έβαλε για τέταρτο συνέχόμενο παιχνίδι πάνω απο 50 πόντους.Έγινε μόλις ο δεύτερος που το πετυχαίνει αυτό στην ιστορία του αθλήματος με τον πρώτο να το έχει καταφέρει επι 7 συνεχόμενα παιχνίδια(!) σε άλλη εποχή βέβαια.
Κοιτάζοντας τη φωτογραφία του αναρωτήθηκα τί είναι αυτό το διαφορετικό που έχει αυτός απο τους υπόλοιπους παίκτες ανα τον κόσμο.Είναι εξάσκηση,είναι ταλέντο ή μήπως κάτι διαφορετικό που δε μπορούμε να το εξηγήσουμε;Είναι με λίγα λόγια υπεράνθρωπος ή δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα στις μέρες μας;

5 KAI 5

2007-02-16T20:05:00.000+02:00

1.Δεν εχω μείνει ποτέ στο ίδιο μέρος για παραπάνω απο 6 χρόνια.Αποτέλεσμα να εχω πολλούς γνωστούς αλλά απο φίλους λίγα πράγματα.Πέρασα τα πιο πολλά και καλύτερα χρόνια στο Ναύπλιο όσο ήμουν μαθητής γυμνασίου και λυκείου.

2.Έχω κάνει τέσσερις σοβαρές σχέσεις με γυναίκες για μια απο τις οποίες δεν είμαι καθόλου περήφανος, ενω πρώτη φορά έκανα σεξ στα 18 μου.Όλες αυτές οι γυναίκες μου έχουν κάνει χίλια καλά και χίλια κακά με αποκορύφωμα την τελευταία που με χώρισε στα καλά καθούμενα ενω εγω το είχα πάρει απόφαση πως θα είμαι για πάντα μαζί της.

3.Υπάρχει μια μέρα που δε θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου.Στις 8 Αυγούστου 2006 έμαθα πως ο πατέρας μου είναι άρρωστος και σχεδόν ταυτόχρονα άκουγα απο τα χείλη της ότι θέλει να φύγει απο το σπίτι.Έχασα τον πατέρα μου 40 μέρες μετά ενω αυτή δεν έχω καταφέρει να τη βγάλω ακόμα απο τη ζωή μου.

4.Γελάω συνέχεια απ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου και γι αυτό γίνομαι συνέχεια αντικείμενο πειραγμάτων απο τους φίλους μου.Από τη μέρα που πέθανε ο πατέρας μου δε γελάω όπως γελούσα αλλά κανείς δε το έχει καταλαβει και δε θέλω εξάλλου.Προσπαθώ να μη μένω πολύ μόνος μου αν και μια φίλη μου λέει πως δεν είναι σωστό γιατι πρέπει να κοιτάμε καταμάτα αυτά που μας πονάνε και να τα αντιμετωπίζουμε.

5.Στόχος μου είναι να βρω μια κοπέλα όμορφη,έξυπνη.πλούσια και να με αγαπάει παρα παρα πολύ.Θα της κάνω 2-3 κουτσούβελα απο τα οποία το ένα θα είναι αγόρι και θα τον λένε Γιώργο.Σκοπέυω επίσης να παίρνω διαρκείας του Ολυμπιακού μέχρι να πάρουμε το Champions League

Αυτά τα ολίγα για μένα.Ορίστε και οι δικοί μου 5:Vasilis2001,Litsa,Epsilon,Mboy,Tomboy

5 Πράγματα που έμαθα στο διάστημα 2-7 Φεβρουαρίου

2007-02-08T19:40:00.000+02:00

1.Η καλή ρακή δεν καίει στο λαίμο αλλά πάει κατευθείαν στο «εσωτερικό»

2.Όταν κάνεις κάτι για ένα φίλο και βλέπεις ότι του έδωσες πραγματική χαρά νοιώθεις άλλος άνθρωπος

3.Το ανθρώπινο στομάχι μπορεί να αντέξει πραγματικά άπειρες ποσότητες φαγητού και ποτού με οποιαδήποτε σειρά και σε συνδυασμό.

4.Δεν υπάρχουν τυχερά δαχτυλίδια (μάλλον το αντίθετο)

5.Αν έχεις μέσο σε αεροπορική εταιρεία δε κάθεσαι παράθυρο ο κόσμος να χαλάσει

Κλειστή στροφή και μετά το αδιέξοδο.

2007-01-22T01:16:00.000+02:00

5 νύχτες νωρίτερα:

Άλλαξα πλευρό στο κρεβάτι μου λίγο πριν με πάρει ο ύπνος .Ο δεξιός μου ώμος βυθίστηκε στο στρώμα, οι γοφοί έκαναν την κίνηση να έρθουν κάθετα με το υπόλοιπο σώμα, τα γόνατά μου λύγισαν προς τα πίσω σχηματίζοντας με το σώμα μου ένα χώρο όπου θα μπορούσε να χωρέσει ένα μικρότερο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, το αριστερό χέρι έκανε μια ημικυκλική κίνηση να αγκαλιάσει…τι; Δεν υπήρχε τίποτα εκεί. Το ήξερα βέβαια αλλά εκείνη τη στιγμή ένοιωσα το κενό αυτό να γίνεται ψυχρό ρεύμα αέρα και να διαπερνά από άκρη σε άκρη το κουλουριασμένο σώμα μου. Περίεργη αίσθηση που ακόμα φαίνεται στα μάτια μου γιατί κάποιος το είδε…

Το μπουκάλι, το ποτήρι και το λαπτοπ σε μία ευθεία. Η μουσική γεμίζει τον «καθαρό» χώρο στο δωμάτιο. Χιλιάδες σκέψεις περνούν για μια βόλτα αλλά με αφήνουν πριν προλάβω να τις καλοσωρίσω. Αυτή τη φορά δεν είναι άσχημες, δεν είναι και είναι όμορφες όμως.

Θέλω να ρωτήσω, θέλω να μάθω για όσα γίνονται γύρω μου γιατί από μόνος μου δεν καταλαβαίνω πολλά από αυτά.

Τι είναι καλύτερο, να ρισκάρεις ή να μένεις με την απορία; Ακόμα κι όταν νομίζεις ότι ξέρεις την απάντηση πόσο σίγουρος μπορεί να είσαι; Όταν τα «συν» και τα «πλην» ισορροπούν με μια εκνευριστική ακρίβεια ποιος ασήμαντος τελικά παράγοντας θα σε σπρώξει στη λύση;

Σε όλα τα πράγματα υπάρχει μια αρχή, μια μέση κι ένα τέλος. Όλα κρίνονται στη μέση και πάντα υπάρχει μια στροφή μέχρι την ευθεία του τέλους. Εκεί που πρέπει να αποφασίσεις αν θα την πάρεις ανοιχτή, κλειστή με πολλά χιλιόμετρα ή θα κάνεις αναστροφή γιατί βλέπεις τελευταία στιγμή το αδιέξοδο που σε αποκόβει από το τέλος. Η αίσθηση της αύξησης των στροφών όταν κατεβάζεις ταχύτητα και η ταυτόχρονη είσοδος στην κλειστή στροφή είναι ασύγκριτη και ποιος μπορεί να της αντισταθεί; Εγώ πάντως δε μπορώ.

Παρακαλείται λοιπόν ο συνοδηγός να αγνοήσει την σήμανση για αδιέξοδο στη δεξιά μεριά του δρόμου και να κρατήσει το στόμα του κλειστό!

“This is Major Tom to Ground Control
I'm stepping through the door
And I'm floating
in a most peculiar way
And the stars look very different today

For here
Am I sitting in a tin can
Far above the world
Planet Earth is blue
And there's nothing I can do”

Μου λείπεις!

2007-01-08T23:22:00.000+02:00

Και το είπα εγώ. Δε μπορώ να μένω μόνος μου. Βαριέμαι ,θυμάμαι, σκέφτομαι. Μου λείπει αυτές τις μέρες πολύ. Πήγα με το αμάξι του ταξίδι. Θυμάμαι πόσο χαρούμενος ήταν όταν έκανε εκείνος τα πρώτα ταξίδια. Μου έλεγε πως πήγαινε με 180 και δεν καταλάβαινε τίποτα. Του έλεγα να προσέχει μη τον γράψουν και γελούσαμε. Εγώ τα πέρασα τα 180 αλλά εκείνος ήταν εκεί. Όσο περνάει ο καιρός μου λείπει περισσότερο. Έχω πάει εκεί να τον «δω» μόνο 1 φορά. Δεν αντέχω.

Στην αλλαγή του χρόνου αγκάλιασα τη μητέρα μου κι απορώ πως αντέξαμε. Υπάρχει ένας άγραφος κανόνας μεταξύ μας .Δε μιλάμε ποτέ γι αυτό. Ξέρει πως μια αναφορά θα με διαλύσει. Το ίδιο κι εγώ. Όταν την πάω να ανάψει το καντήλι δεν μπαίνω μέσα. Δε το προτείνω και δε μου το ζητάει. Κατεβαίνει από το αμάξι και μου λέει δε θα αργήσω. Πόσο θα κρατήσει δεν ξέρω αλλά προς το παρόν με βολεύει.

Θέλω να του πω για όσα μου συμβαίνουν, θέλω να του πω για όσα με «βασανίζουν» και να ακούσω το σχόλιο του. Πάντα είχε κάποιο πετυχημένο σχόλιο όταν μιλούσαμε για γυναίκες. Τώρα δεν είναι εδώ να του πω πόσο σκατά τα έχω κάνει κι εγώ. Θέλω να του πω τόσα πολλά και θέλω να του ζητήσω τη συμβουλή του για όλα όσα με απασχολούν. Δεν έχω μάθει ακόμα να ζω χωρίς αυτόν και δε θέλω. Θέλω να πάρω δύναμη από κάποιον, από κάτι για να μπορώ να αντέχω τις δύσκολες στιγμές σαν αυτή. Ούτε αυτό θα γίνει κι εγώ θα μείνω να γελάω, να βγαίνω, να διασκεδάζω, να προσπαθώ οι γύρω μου να είναι καλά και να ελπίζω σε ένα θαύμα. Ότι κάποτε θα νιώσω ότι είναι κοντά μου , ότι με συμβουλεύει από εκεί που είναι ότι οδηγεί τις αποφάσεις μου, ότι είναι μαζί μου. Μέχρι τότε θα τον κρατάω στη σκέψη μου, θα κοιτάζω τη φωτογραφία του σε κάθε ευκαιρία και θα σκουπίζω τα δάκρια μου όταν η αγανάκτηση και η απουσία του γίνονται αφόρητες όπως τώρα.

Μου λείπεις!

Τι θα κάνατε...

2007-01-04T11:30:00.000+02:00

Αν πηγαίνατε με 200...

και μετα την επόμενη στροφή...

βλέπατε αυτή την εικόνα...

τι θα κάνατε;
Εγω πρόλαβα να βγάλω μερικες φωτογραφίες (πριν τη σύγκρουση) !!!

Γελάω.

2006-12-20T16:29:00.000+02:00

Γελάω

γελάω δυνατά

γελάω με τα όνειρα που έγιναν ανέκδοτα

γελάω με τον εαυτό μου τον κουτό

γελάω που θα μείνω πάντα ο ίδιος

γελάω από αμηχανία

γελάω που δε θα ξεχάσω

γελάω με ειρωνεία

γελάω…

Κλαίω

κλαίω σιωπηλά

κλαίω για τα όνειρα που έγιναν σβησμένα αποτσίγαρα

κλαίω με τον εαυτό μου τον έξυπνο

κλαίω που θα μείνω πάντα ο ίδιος

κλαίω σαν μικρό παιδί

κλαίω που θα θυμάμαι

κλαίω με την απορία

κλαίω…

Εσύ

2006-12-19T02:43:00.000+02:00

Αναρωτιέσαι πώς μπορεί η καρδιά να χτυπάει με ρυθμό τρισύλλαβων λέξεων κι όμως γίνεται.

Η ανάσα σου συναντάει τη δικιά μου, τα μόρια του αέρα στροβιλίζονται ανάμεσα μας και μου φέρνουν τη μυρωδιά σου

Τα μάτια σου ψάχνουν απαντήσεις στα δικά μου και το βλέμμα σου βυθίζεται στο λαβύρινθο του μυαλού μου

Προσπαθεί ένα άγγιγμα να ρουφήξει όσο περισσότερο από εσένα γίνεται κι όμως δε φτάνει , δε μπορεί.

Έκπληξη, φόβος , αγάπη ,θυμός …

Κοιμάμαι μόνος ,ξυπνάω μαζί σου ,πονάω μόνος ,πονάω μαζί σου.

Μία πρόταση ,μία σιωπή και τι να πεις εξάλλου…

Δάκρυα θλίψης και βλέμμα στο άπειρο και παντού εσύ.

Ανάσα μου, τα μάτια σου ,το φιλί σου ,ζωή μου...εσύ

Το λημερι μου

2006-12-13T03:07:00.000+02:00

Βρεθηκα το Σαββατο στο Ναυπλιο.Είναι το λημερι μου.Είναι το σπίτι μου κατα ενα πολυ διαφορετικο,περιεργο τρόπο.Εχω ζήσει εκεί 6 υπέροχα, ανεπαναληπτα χρόνια.Έχω ζήσει εκει τα μαθητικά μου χρόνια.
Αυτή τη φορά η βόλτα μου εκει έιχε τόση συναισθηματική φόρτιση και τόσες συσσωρευμένες αναμνήσεις και σκέψεις που σχεδόν δε το άντεξα.
Έκανα βόλτα μόνος μου στην παραλία λίγα λεπτα μετα τη δύση του ηλίου.
Μου έλειψε εκεινός που περπατούσε δίπλα μου με τα χέρια σταυρωμένα πίσω απο την πλάτη,
μου έλειψαν οι ανέμελες στιγμές και τα γέλια των παιδικών μου χρόνων στα τόσο γνωριμα μερη,
μου έλειπε πολύ εκείνη που δεν είχε βρεθει ποτέ μαζί μου σ εκεινο το σημείο αλλά ηταν συνέχεια στο μυαλό μου και το μονο που σκεφτηκα να κάνω για να μοιραστω μαζι της τη μαγεία της στιγμής ήταν να της στείλω,μονο σ εκεινη, τις φωτογραφίες που τραβηξα με το κινητό μου και που τωρα μοιράζομαι μαζί σας.
Και πόνεσα πολύ,δακρυσα ,αναστέναξα με αγανακτιση και έκρυψα το προσωπό μου να μη φανεί η λύπη μου.Αναμνήσεις,σκέψεις συναισθήματα επιπλέουν στη γαλήνη της θαλάσσας μπροστά μου κι όμως στο μυαλό και την καρδία μου η τρικυμία και η καταιγίδα πλησιάζουν με ρυθμούς απειλητικούς.Ξέρω όμως πως θα το αντέξω κι αυτό.

Υ.Γ:Για σένα κοριτσάκι μου.

Δύο...

2006-12-06T22:11:00.000+02:00

Δύο μέρες

Δύο νύχτες

Δύο και μια φορές

Δύο γυναίκες

Δύο ζωές δε θα έφταναν να σε χορτάσω

Δύο δρόμοι και στη μέση εγώ

Δυο λόγια ήταν αρκετά

Δύο ματιές κι όλα γύρω μου ανούσια

Δύο χιλιάδες τα λάθη μου και συνεχίζω

Δύο έτη φωτός μακριά μου μπορείς να μείνεις;

Δύο αδιέξοδα σε κάθε στροφή

Μία η λύση αλλά πού να τη βρω!

Αταξία τέλος;;;

2006-11-04T03:05:00.001+02:00

Συμπληρώνονται αισίως 3 μήνες παντελούς αταξίας στ ζωή μου.Μια αταξία πρωτοφανής,απρόσμενη, δυσάρεστη.Προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου κάθε λεπτό που περνάει κάθε ώρα κάθε μέρα.Τις τελευταίες μέρες έχω κάνει κάποια βήματα προοδου.Καταφερα επιτελους να πάρω απόφαση για τα καινουρια έπιπλα του σπιτιού και να κάνω μάλιστα και την παραγγελία.Δεν είναι σημαντικο θα πει κάποιος αλλά για μένα ακόμα κι αυτό ήταν ένα βάσανο.
Το πιο σημαντικό είναι οτι καταφερα να "κλείσω" δύο υποθέσεις αυτές τις μέρες.Δε μπορώ να τις πω συναισθηματικες γιατι δεν είχαν και τόσο συναίσθημα ήταν όμως σχέσεις μέσα στο πλαίσιο της γενικότερης αταξίας.Πάνε κι αυτές κι ηρέμησα λίγο.
Το καλό είναι οτι δε πρόλαβα να ανοίξω ή δεν άφησα να ανοιχτούν κι αλλες τέτοιες ιστορίες γιατί τότε θα μιλούσα για πλήρη σύγχηση.
Το κακό είναι οτι δε μπορώ να κλείσω ή να απομονώσω ένα μεγάλο μπελά στο κεφάλι μου.Κι αυτό γιατί είναι ο ρόλος της διπλός γιατι έχει και συμμετοχή στην αρχή της περιόδου της αταξίας.Που θα πάει όμως θα τα καταφέρω!
Κάπου μέσα μου ελπίζω πως όταν ξεκαθαρίσει αυτή η στορία κι οταν ο χρόνος βοηθήσει να ξεπεράσω και να μπορώ να αντέξω τον πόνο απο την απώλεια τότε θα μπόρω να κάνω ,ας πούμε, μια νέα αρχή.Προς το παρόν μου φαίνεται πολύ μακρινό κι ακούγεται σαν όνειρο.
Και τί δε θα δινα να γυρνούσε πίσω ο χρόνος στην 8η Αυγούστου και να μη χρειαζόταν να δώ το ύφος και να ακούσω τη τρεμάμενη φωνή της μητέρας μου και να ακούσω και να αντιληφθώ λίγες ώρες αργότερα οτι ο άνθρωπος μου στην πιο δύσκολη στιγμη της ζωής μου ουσιαστικά με εγκαταλείπει.
Μέσα σε όλον αυτόν τον πανικό για το μόνο που είμαι πραγματικά χαρούμενος είναι οτι υπήρξαν 5-10 άνθρωποι που ήταν πραγματικά δίπλα μου και με βοήθησαν και μόνο με την παρουσία και την ύπαρξή τους.Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερο γιατι έχω καταλαβει οτι σ αυτή την άδικη, κι όπως αλλιώς θέλετε πείτε τη, ζώη δεν είμαι μόνος μου κι ούτε θα μείνω ποτέ.
Αντε ρε κουράγιο!(στον εαυτό μου το λέω)

Ομοφυλόφιλος όπως βάζελος.

2006-10-20T02:42:00.000+03:00

Θέλω από καιρό να τοποθετηθώ στο θέμα της ομοφυλοφιλίας όχι μόνο γιατί είναι πάντα επίκαιρο και δημοφιλές θέμα σε μπλογκοσυζητήσεις αλλά κυρίως γιατί με τον καιρό διαπιστώνω πως αλλάζουν και οι ίδιες μου οι απόψεις σχετικά με αυτό.Ομολογώ λοιπόν πως στο θέμα αυτό εδώ και πολύ καιρό δεν είχα ξεκάθαρη θέση ή ακόμα χειρότερα δεν είχα ξεκάθαρη διαμορφωμένη άποψη.Στο να την αποκτήσω τελικά έπαιξαν πολύ μεγάλο ρόλο γνωριμίες που έκανα τον τελευταίο καιρό και η συνήθεια μου να υπερασπίζομαι και να κατανοώ κατηγορίες ατόμων ή και μεμονωμένα άτομα στα οποία όλοι ή σχεδόν όλοι πάνε κόντρα.

Η άποψή μου τελικά συνοψίζεται σε μια φράση.Οι ομοφυλόφιλοι είναι σαν τους βάζελους!Ναι καλά διαβάσετε.Εγω έτσι τους βλέπω κι έτσι τους αντιμετωπίζω.Κι εξηγώ πριν παρεξηγηθώ.Εγώ ως γνωστόν είμαι οπαδός του Ολυμπιακού και αναγκαστικά θα πρέπει να συναναστρέφομαι με οπαδούς του Παναθηναϊκού.Αυτόι λοιπόν οι τύποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες:Είναι αυτοί που αν βρεθείς σε ένα τραπέζι,σε μια παρέα θα σου πουν την άποψή τους για την ομάδα τους,θα σου πούνε τα καλά και τα άσχημα και για την δικιά σου ομάδα και γενικά θα έχουν το επίπεδο και την ιδιοσυγκρασία να κάνουν μια εποικοδομητική κουβέντα ,να επιχειρηματολογήσουν ,να συμφωνήσουν ή να διαφωνήσουν κόσμια και εν γένει να συμβάλλουν στην προώθηση και την παγίωση του ευγενούς διαλόγου.

Υπάρχει όμως και η άλλη κατηγορία στη οποία ανήκουν διάφορα ανθρωποειδή όντα τα οποία πάνε στο γήπεδο και τα κάνουν λίμπα,περπατούν στο δρόμο και συνεχώς προκαλούν καυγάδες και φασαρίες με οπαδούς άλλων ομάδων,αν προσπαθήσεις να μιλήσεις μαζί τους θα ακούσεις μόνο βρισιές και λόγια κατά τις διαιτησίας και γενικά προκαλούν με τη συμπεριφορά τους όπου σταθούν κι όπου βρεθούν.

Εγώ με την πρώτη κατηγορία όχι μόνο μπορώ να υπάρξω στον ίδιο χώρο αλλά αν μπορώ και θα τους βοηθήσω και θα τους ακούσω αν έχουν κάποιο πρόβλημα και δουλειά θα τους δώσω (που λέει ο λόγος).Με την δεύτερη κατηγορία αντίθετα δε θα δεχτώ ούτε στον ίδιο χώρο να υπάρξω ούτε να συζητήσω κάποιο θέμα μαζί τους και φυσικά ούτε λόγος να προσφέρω βοήθεια ή οτιδήποτε άλλο.

Κάπως έτσι λοιπόν βλέπω και το θέμα της ομοφυλοφιλίας.Τονίζω, γιατί το θέμα είναι λεπτό ,ότι όλα τα παραπάνω είναι ένας απλοϊκός παραλληλισμός που δε μπορεί σε καμία περίπτωση να οριοθετηθεί σε τόσο στενά πλαίσια.Απλά με λίγη δόση χιούμορ και πολύ χοντρικά λέω ότι αν κάποιος δε με ενοχλεί ,δεν προκαλεί και μπορώ να καθίσω σε ένα τραπέζι μαζί του να μιλήσω και να περάσω καλά δεν έχω κανέναν λόγο να τον απομακρύνω ή να τον μειώσω ή να του κάνω τη ζωή δύσκολη επειδή έχει διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις από μενα.Αντίθετα αυτόν που θα με προκαλέσει με τη συμπεριφορά του,θα με φέρει σε δύσκολη θέση ,θα με μειώσει ή θα έχει εξ αρχής επιθετική συμπεριφορά απέναντι μου, δε θα μπορώ να συνυπάρξω μαζί του,θα τον απομακρύνω και θα αδιαφορήσω.

Βέβαια οι απόψεις μου και το πώς βλέπω εγώ το θέμα δυστυχώς δεν μπορούν να λύσουν τα τεράστια κοινωνικά-νομοθετικά-γραφειοκρατικά προβλήματα που υπάρχουν και διαιωνίζονται γύρω από αυτό, μου επιτρέπουν όμως να ελπίζω σε κάτι καλύτερο και να αισιοδοξώ.

Δύο ήχοι,μια εικόνα,ένα άγγιγμα.

2006-10-09T16:33:00.000+03:00

Είναι μερικά πράγματα ,μερικές στιγμές, κάποιοι ήχοι,κάποιες εικόνες, κάποιο άγγιγμα που όχι μονο ξερεις οτι δε θα τα ξεχασεις ποτέ αλλά βρίσκονται συνέχεια στο πίσω μέρος του μυαλού σου ,πίσω απο κάθε σκέψη,κάθε γέλιο κάθε λέξη.Μπορεί να γελας ,να μιλας χαρουμενα με τους γυρω σου ,να τραγουδας αλλά βρισκονται εκει, και στο παραμικρο κενο έρχονται στο προσκήνιο και σε βασανίζουν.Εμένα μου συμβαίνει με δύο ήχους ,μια εικόνα κι ενα άγγιγμα.

Ο πρώτος ήχος είναι το τηλέφωνο στις 1.45 τη νυχτα.Φυσικά δεν είχα κοιμηθεί και κάπου το περιμενα.Είδα στην αναγνωριση το νουμερο και καταλαβα αμέσως.Τα λόγια της δεν εχουν σημασία , εξάλλου ίσα που ακουγόταν.Δε μπορουσα να κλαψω εκείνη τη στιγμη, δε μπορουσα να κανω τίποτα.Έβαλα τα ρούχα μου και έφυγα.

Η θεια μου παρακαλεσε τους υπέυθυνους να το ανοιξουν για λίγο να τον δουμε για τελευταια φορα.Η αδερφη μου αρχισε να φωναζει,η μανα μου επεσε πανω του κλαιγοντας κι εγω εμεινα ακινητος να κοιταζω την πιο τραγικη εικόνα που εχουν αντικρύσει ποτε τα ματια μου.

Στον πανικο αυτό για λιγα δευτερολεπτα απομόνωσα όσα γινόταν γύρω μου και ακούμπησα το χερι του όπως ακριβως το είχα κανει και δύο μερες πριν στο νοσοκομειο, τότε που απλα τον χαιρετησα πιστευοντας πως θα τον ξαναδω συντομα.Είναι τόσο αδικο!

Λίγη ώρα αργότερα φευγοντας με γυρισμένη την πλάτη και κρατώντας τη μανα μου απο το χερι άκουσα το χώμα να χτυπάει στο ξύλο ξανα και ξανα ,βασανιστηκά μεχρι που απομακρυνθήκαμε αρκετα.Δε σταμάτησαν, απλά εγω δεν άκουγα πια.

Υ.Γ:Δε θα ξαναγραψω γι αυτό αλλά δε μπορω και να τα αγνοήσω όλα αυτά.Είναι ο προσωπικός μου χωρος αλλά και παλι λυπάμαι που ειστε αναγκασμένοι να τα διαβάζετε, όμως είναι πολύ πιο εύκολο για μενα να τα γραφω απο τα να τα λεω ή να τα δείχνω.Είστε η παρέα μου όπως και να χει και καλά να πάθετε!

Τρόποι οδήγησης

2006-09-26T20:31:00.000+03:00

Σήμερα θα μιλήσω για τους τρόπους οδήγησης όπως τους έχω αντιληφθεί εγώ.

Ο πρώτος είναι ο "οδηγώ μόνος μου". Τι σημαίνει αυτό; Απλούστατα πάς μαλλιοκούβαρα. , κάνεις σφήνες χωρίς να ανάβεις φλας και χωρίς φυσικά να χάνεις χρόνο κοιτώντας τους καθρέφτες αφού πάντα μπορείς να ακούσεις τις κόρνες των άτυχων οδηγών που υπάρχουν γύρω σου. Βρίζεις με οποιαδήποτε λέξη σου έρχεται στο στόμα χωρίς να περάσει από τον εγκέφαλο και φυσικά το κάνεις σε αυτούς που γίνονται εμπόδιο οδηγώντας φυσιολογικά

Μειονεκτήματα:

Μεγάλη κατανάλωση βενζίνης καθώς οι αλλαγές γίνονται όλες πάνω από τις 5500 στροφές καθώς και μεγάλη φθορά τακακίων (;) και ελαστικών για ευνόητους λόγους.

Σοβαρός κίνδυνος αντί για τον προορισμό σου να βρεθείς στο διανυκτερεύων νοσοκομείο.

Πλεονεκτήματα:

Κανένα.

Επόμενος τρόπος είναι ο "οδηγώ με συνοδηγό τους γονείς /θείους /παππούς-γιαγιά / προϊστάμενος /η". Όταν συμβαίνει αυτό ξέρεις εκ των προτέρων ότι θα κάνεις την απόσταση σε διπλάσιο χρόνο .Δεν κάνεις σφήνες ούτε για αστείο κι ανάβεις φλας ακόμα κι εκεί που δε χρειάζεται. Βρίζεις αυτούς που κάνουν σφήνες αλλά με κόσμιο τρόπο και κοιτάς τους καθρέφτες σου συνέχεια για να δουν οι άλλοι πόσο προσεχτικός είσαι.

Μειονεκτήματα:

Υπάρχει κίνδυνος:

Να σε πιάσει πονοκέφαλος από τα νεύρα σου που δε μπορείς να προσπεράσεις τον ταρίφα μπροστά σου που πάει σαν κότα..

Να σε πάρει ο ύπνος πάνω στο τιμόνι

Πλεονεκτήματα:

Τα μειονεκτήματα του προηγούμενου τρόπου.

Τρίτος και τελευταίος τρόπος είναι ο "οδηγώ με συνοδηγό κοπέλα/ γκόμενα". Στην περίπτωση αυτή κάνεις σφήνες προσεχτικά. Τι σημαίνει αυτό; Κάνεις ότι κάνεις και όταν είσαι μόνος σου απλά ανάβεις φλας και κοιτάς τους καθρέφτες σου συχνά. Οι αλλαγές γίνονται με τρόπο που να μην κουράζει τη συνοδηγό αλλά οπωσδήποτε ποτέ κάτω από τις 4500-5000 στροφές. Βρίζεις χρησιμοποιώντας συγκεκριμένες εκφράσεις που δε δείχνουν κανίβαλο αλλά πολιτισμένο άνθρωπο.

Μειονεκτήματα:

Αν η συνοδηγός είναι από αυτές που φοβούνται τέτοιο είδος οδήγησης και σ ενδιαφέρει πραγματικά θα πρέπει στο πρώτο παράπονο να αλλάξεις στον δεύτερο τρόπο οδήγησης με τα γνωστά μειονεκτήματα..

Έτσι που οδηγείς δύσκολα θα μπορείς να χαζέψεις τα πόδια της ή ότι άλλο έχει βγάλει έξω.

Πλεονεκτήματα:

Αν γουστάρει αυτόν τον τρόπο οδήγησης έχεις πολλές πιθανότητες να κάνεις μια στάση στο σπίτι της πριν πας στο δικό σου.

Αν δε γουστάρεις τη γκόμενα ,με τον τρόπο αυτό δύσκολα θα ξαναμπεί στο αμάξι σου και θα την ξεφορτωθείς μια και καλή.

Αν απο την εμπειρία σας έχετε κάτι άλλο να προσθεσετε please feel free.

"Όχι σήμερα"

2006-09-25T00:28:00.000+03:00

Είναι μερικές ατάκες που όταν τις ακούς δε το πιστεύεις ότι έχουν ειπωθεί. Τα έχεις σχεδιάσει όλα τόσο καλά και στο μυαλό σου και το σκηνικό που θα λάβει χώρα η «πρόταση» ,ας πούμε, και ξαφνικά σου κόβεται το χαμόγελο , η όρεξη κι ενίοτε μένεις με το πουλί στο χέρι. Ναι , ναι μη γελάτε καθόλου. Ειδικά όταν τον τελευταίο καιρό όλα σου πηγαίνουν περίφημα στον τομέα αυτό (και μόνο σ αυτόν) όχι μόνο δεν περιμένεις την «απόρριψη» αλλά έχεις και το ύφος του νικητή (τρομάρα σου) και το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι αν θα φανείς αντάξιος των προσδοκιών της και πώς θα καταφέρεις να πάρεις από αυτή…τα πάντα, για να περάσεις καλά βρε αδερφέ. Αυτός δεν είναι κι ο σκοπός; Σ αυτή λοιπόν την έξαρση της φαντασίας ,που το μυαλό σου (και το πουλί σου) βρίσκονται ήδη στο κρεβάτι μαζί της…ακούς την αξέχαστη απάντηση: «όχι σήμερα»!

Την συνέχεια την καταλαβαίνετε… το χαμόγελο του νικητή γίνεται αλλαγή με το χαμόγελο του «μένω μαλάκας» και το ύφος του «εμένα καμία δε μου λέει όχι» μετατρέπεται σε ύφος «είσαι σίγουρη κυρά μου γι αυτό που είπες;». Φυσικά δε λες τίποτα και ψάχνεις τρόπο να μην εκτεθείς, γιατί σ αυτή την κοινωνία για την αποφυγή της χυλόπιτας ζούμε πώς να το κάνουμε, και συνεχίζεις αντιπροτείνοντας κάτι άλλο που ακούγεται (αλλά δεν είναι) πιο αθώο .Ε, αν και τότε ακούσεις κάτι του στυλ: «ναι σίγα μην έρθω σπίτι σου μόνο για ένα ποτό» φίλε κάνε μεταβολή και φύγε! Έτσι απλά ,χωρίς τυμπανοκρουσίες και βεγγαλικά. Σήμερα δεν είναι η νύχτα σου ,παρτο χαμπάρι.

Στο δρόμο της επιστροφής (αν καταφέρεις να θυμηθείς πού σκατά έχεις παρκάρει) ακούγοντας κανα άσμα κατάλληλο και βρισκόμενος μακριά της κι όχι σε απόσταση αναπνοής ,ανακτάς την αυτοπεποίθησή σου, γίνεσαι πάλι ο νικητής και ο επιβήτορας που είδες στον καθρέφτη πριν φύγεις από το σπίτι ,λες φωναχτά με σιγουριά «χα, αυτή θα χάσει» και συνεχίζεις ατάραχα τη ζωή σου χωρίς φυσικά να πείς σε κανέναν από τους φίλους σου αυτό που έγινε.

Δε πιστεύω να νομίσει κανείς ότι μου συνέβη εμένα κάτι τέτοιο! Α,…είπα μήπως.

The show must go on.

2006-09-21T19:40:00.000+03:00

Το λέει κι ο τίτλος.
Είδα και διάβασα όσα έχετε γράψει για αυτό που μου συνέβη και σας ευχαριστω συνολικά απο εδώ όλους για το ενδιαφέρον και την συμπαράσταση.
Πρέπει να ευχαριστήσω ιδιαιτέρως την sorry girl και την epsilon που ήταν μαζί μου χτές στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου.
Δεν ξέρω αν πρέπει να ευχαριστήσω τον sigmund γιατι δεν είμαι σίγουρος οτι το ένα απο τα ποστ του το αφιέρωσε σε μένα :).Για το ποστ της Epsilon είμαι και την ευχαριστώ για μια φορά ακόμα.Ήταν καταπληκτικό!
Θα μου επιτρέψετε επίσης να στείλω μια δικτυακή αγκαλιά στην reservoir.Είσαι γλύκα.
Λίτσα μου ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και για το γέλιο...
Θερίο με συγκίνησες κι εσύ.
Οικογένεια boy επειδή είσασταν καλοί μαζί μου θα σας αφήσω να αντιγράφετε στα τεστ...

Έχουν ειπωθεί τόσα πολλά αυτές τις μέρες για τη δικτυακή φιλία και παρέα αλλά εμένα μου μένει το συναίσθημα πως όχι μόνο υπάρχουν αλλά μπορούν και να προσφέρουν και πολλά.Χαίρομαι που ανήκω σε μία απο αυτές και που έχω τέτοιους φίλους.

Το νέο μας blog μ'αρέσει πολυ!

Κλείνω με κατι προσωπικό:
Χτες ήρθε κοντα μου ένας φίλος που έχει χάσει κι αυτός τον πατέρα του, με αγκαλιάζει δακρυσμένος αλλά με χαμόγελο και μου λέει:ένα θα σου πω ,αν βρεί πάνω τον Κεραμίδα θα περάσουν πολύ ωραία οι δυο τους...
Ήταν οτι πιο όμορφο άκουσα χτες.

Tο είχα γράψει προχτες κι απλά θέλω να το μοιραστω μαζί σας.

2006-09-20T13:39:00.000+03:00

Το γαμημένο το τηλέφωνο χτύπησε όπως ακριβώς το φοβόμουν.

-Έλα Βαγγέλη,ο μπαμπάς δεν είναι καλά, είναι στην εντατική.Έλα στο σπίτι της θείας.

…

-… Λίγες μέρες είπαν οι γιατρόι…

Γεννήθηκε σε ένα μικρό χωρίο της Άρτας από γονείς φτωχούς. Είχε κλίση στα μαθηματικά και στο ποδόσφαιρο. Για το πρώτο δεν υπήρχαν λεφτά για σπουδές και για το δεύτερο όταν τον ζήτησε η ομάδα της πόλης ο πατέρας του ούτε για αστείο δε το συζητούσε.

Κάπου εκεί στα παιχνίδια στην πλατεία του χωριού είδε, γνώρισε κι αγάπησε τη μικρότερη του κατά τέσσερα χρόνια επίσης φτωχή κοπέλα του χωριού την Ελένη.

Μοναδική επαγγελματική επιλογή ο Στρατός .Τέλειωσε μετα κόπων και βασάνων το λύκειο (εξατάξιο γυμνάσιο) κι έβγαλε τη στρατιωτική σχολή. Μόλις του επέτρεψε η υπηρεσία παντρεύτηκε κι έκανε δύο παιδιά.

Η γυναίκα ,πίστευε τότε ,ότι δεν έπρεπε να δουλεύει αλλά να μεγαλώνει τα παιδιά κι έτσι απαίτησε από τη γυναίκα του να σταματήσει τη δουλειά μόλις γεννήθηκε το πρώτο παιδί. (εγώ).

Μας μεγάλωσε χωρίς να μας λείψει ποτέ τίποτα (άσχετα με το πώς μεγάλωναν τα άλλα παιδιά και τί παιχνίδια είχαν και τί ρούχα φορούσαν εμένα τώρα που θυμάμαι το παρελθόν δε θυμάμαι να κλαίω για παιχνίδι ,για ρούχα, για ποδήλατο κτλ) μόνο με ένα μισθό. Ακόμα δεν έχω καταλάβει πώς τα κατάφερε και τι στερήσεις δέχτηκαν κι οι δύο τους για να έχουμε εμείς τα πάντα .Ακόμα και στη εκπαίδευση και την παιδεία κατάφερε να με κάνει να πηγαίνω 2 ξένες γλώσσες κι όλα τα φροντιστήρια του λυκείου. Το ίδιο και η αδερφή μου.

Του έδωσα χαρές πολλές ,τον στεναχώρησα άπειρες φορές αλλά ήταν πάντα εκεί. Ξέρω ότι έζησε όλη του ζωή για εμάς. Τρελαίνομαι που ξέρω οτι τώρα που θα χαιρόταν τη δική του φεύγει από αυτή.

Κάπως πρέπει να το αντέξω αλλά δεν ξέρω πως!

Την τελευταία φορά στο νοσοκομείο του έδωσα απλώς το χέρι μου και του είπα «τα λέμε».Δε θέλω να πάω να τον δω στην εντατική ,δε θα το αντέξω. Θέλω να του πω ότι τον ευχαριστώ που με έκανε άνθρωπο κι ότι την υπόλοιπη ζωή μου θα τη ζω με αυτά που μου έμαθα κοντά του. Εύχομαι να το ξέρει και να έχει καταλάβει γιατί δε μπορέσω να του το πω…

Υ.Γ:Ήθελα κάπου να τα πω γιατί δεν αντέχω άλλο σήμερα….

Έτσι κι έγινε.

2006-09-17T22:02:00.000+03:00

Καθάριζα ένα γραφείο και βρήκα ένα χαρτί με αυτή την "ιστορία".Την αντιγράφω γιατι κάπως έτσι πρέπει να έγινε...

Όταν ο Θεός δημιούργησε το γάιδαρο του είπε: «Θα δουλεύεις από το πρωί ως το βράδυ και θα κουβαλάς βαριά πράγματα στην πλάτη σου .Θα τρως χόρτο και θα έχεις πολύ λίγη νοημοσύνη .Θα ζεις 50 χρόνια».Τότε ο γάιδαρος του απάντησε: «50 χρόνια είναι πού σκληρό. Δώσε μου μόνο 30 χρόνια».Έτσι κι έγινε.

Μετά ο Θεός δημιούργησε το σκύλο και του είπε: «Σαν σκύλος θα φυλάς την ιδιοκτησία του ανθρώπου και θα είσαι ο πιο αφοσιωμένος φίλος του. Θα τρως ότι περισσεύει από τον άνθρωπο και θα ζεις για 25 χρόνια».Τότε ο σκύλος του απάντησε: «Θεέ μου, 25 χρόνια τέτοια ζωή δεν αντέχεται .Δώσε μου μόνο 10 χρόνια». Έτσι κι έγινε.

Μετά ο Θεός δημιούργησε το πίθηκο και του είπε: «Θα πηδάς από δέντρο σε δεντρο και θα συμπεριφέρεσαι σαν βλάκας. Θα κάνεις το γελωτοποιό και θα ζεις για 20 χρόνια». Τότε ο πίθηκος του απάντησε: «Θεέ μου 20 χρόνια σαν γελωτοποιός του κόσμου πάει πολύ. Δώσε μου μόνο 10 χρόνια». Έτσι κι έγινε

Τελικά ο Θεός δημιούργησε τον άνδρα και του είπε: «Είσαι άνδρας, το μόνο λογικό ων που θα κατοικεί στη γη. Θα χρησιμοποιείς τη νοημοσύνη σου για να επιβάλλεσαι στα άλλα δημιουργήματα. Θα εξουσιάζεις τη γη και θα ζεις για 20 χρόνια». Τότε ο άνδρας απάντησε : «Θεέ μου να είμαι άνδρας 20 χρόνια δεν αρκεί. Δώσε μου σε παρακαλώ τα 20 χρόνια που άφησε ο γάιδαρος, τα 15 χρόνια που άφησε ο σκύλος και τα 10 χρόνια που άφησε ο πίθηκος».Έτσι κι έγινε.

Από τότε ο άνδρας ζει 20 χρόνια σαν άνδρας ,μετά παντρεύεται και δουλεύει 20 χρόνια σαν γάιδαρος και από το πρωί ως το βράδυ κουβαλά βάρη. Μετά αποκτά παιδιά και ζει 15 χρόνια σαν σκύλος φρουρώντας το σπίτι και την περιουσία του τρώγοντας ότι περισσεύει από την οικογένεια. Και αφού γεράσει πια ζει σαν πίθηκος συμπεριφέρεται σαν βλάκας και κάνει το γελωτοποιό στα εγγόνια του. Έτσι κι έγινε…

Στις κούνιες.

2006-09-14T02:04:00.000+03:00

-Μπράβο ,μωρό μου, την έκανες πάλι.

-Είσαι σίγουρη ότι ήμουν εγώ;

-Εσύ κρατάς τιμόνι όχι εγώ, όπως τονίζεις εξάλλου στα φιλαράκια σου!

-Ε ναι γιατί αν πω ότι το κρατάς εσύ θα αρχίσουν να γράφουν τον επικήδειό μου.

-Τον επικήδειό σου μωρό μου τον έγραψες πριν χρόνια.

-Ναι ο μαλ

-Κι εγώ σαπίζω απλά μαζί σου!

-Χτες δε σε θυμάμαι και πολύ σαν πτώμα, μια χαρά ζωηρή ήσουνα…

-Σιχτίρι γύρνα με σπίτι, άντε μη σου πω τίποτα! Και στρίψε επιτέλους δεξιά!

-Όταν μιλάς έτσι με φτιάχνεις ,σίγουρα να σε πάω σπίτι;

-Δεν ξέρω.

«Κάτω απ το πουκάμισό μου» του Στελάρα έπαιζε στο ράδιο

Εκείνος:

γύρισε να την κοιτάξει με…αγάπη (νόμιζε).

«Τί να σκέφτεται άραγε η μικρή μου ,τι θέλει από μένα;»

Εκείνη:

την ενοχλούσε το στρινγκ της. Την ενοχλούσε η τεκίλα που μόλις είχε πιεί. Και τι μαλακίες ακούμε;

«Τι να θέλει άραγε ο μαλάκας απόψε;»

Είδε το πρόσωπό της στο παρμπριζ.

Τον κοιτούσε κι εκείνη.

Χαμογέλασε μυστήρια κι έκανε μια απότομη κίνηση.

Εκείνος νόμιζε ότι κάτι την τσίμπησε.

Εκείνη απλά έβγαζε το ρημάδι το στρινγκ.

Ταράχτηκε προς στιγμήν.

Ένιωσε το γνωστό φούσκωμα μόλις κατάλαβε τι έκανε αλλά το παίξε μαλάκας…

-Αν συνεχίσεις να πηγαίνεις ευθεία σε 2 τετράγωνα θα βρείς μια παιδική χαρά. Εκεί σταμάτα.

-Σε κούνια δε το χουμε κάνει ποτέ καύλα μου.(θα περάσουμε καλά απόψε)

-Σκάσε. (θα περάσω καλά απόψε)

Έβαλε το χέρι του εκεί που πριν ήταν το πετάμενο στο πάτωμα μικροσκοπικό στρινγκάκι της.

-Είσαι το αγριμάκι μου ρε…

(Και που ‘σαι ακόμα..)

Άπλωσε το δικό της χέρι στο δικό του φούσκωμα.

-Έτοιμος από τώρα;

-Ναι ρε έχω «δακρύσει» από τη συγκίνηση αλλά κι εσύ δε πας πίσω απ ότι βλέπω.

- Να σου πω..

-Τι;

-Με μυρίζεις;

-Σε νιώθω κοριτσάρα μου, είμαι ήδη μέσα σου..

-Και με πονάς..(θα περάσω καλά σήμερα)

«Μου ‘φαγες όλα τα δαχτυλίδια» έπαιζε το ράδιο.

Έσβησε τα φώτα , σταμάτησε δίπλα στα κάγκελα της παιδικής χαράς και την είδε να κατεβαίνει ,τα μικρά βηματάκια της καθώς προχωρούσε και ίσιωνε τη φούστα της τον ξεσήκωσαν.

Εκείνη στάθηκε δίπλα στις κούνιες.

-Αργείς; (μόνο όταν πρέπει δεν αργείς μαλάκα!)

-Πού και πού…(αν συνεχίσει έτσι θα τη πηδάω και θα σκέφτομαι πάλι τη μάνα της)

Κάθισε στην άκρη της κούνιας. Σήκωσε τη φούστα όσο έπρεπε.

-Δεν είμαι αρκετά έτοιμη..

(μου τη δίνει ρε πούστη που όλο μου λέει τι να κάνω, καλά περίμενε και θα σου πω εγώ…)

Την πλησίασε αργά, με το ένα χέρι της έκλεισε τα μάτια απαλά και με το άλλο άνοιξε τα κουμπιά του.

-Εγώ είμαι!

Η αλήθεια είναι ότι την αιφνιδίασε. Όχι ότι ήταν κακό αυτό. Ήταν μια αλλαγή. Και περίεργο.. γούσταρε. Την πονούσε..αλλά δεν ήταν κακό..αυτή τη φορά όντως της άρεσε. Μέχρι που θυμήθηκε. Του είχε πει ότι δεν ήταν έτοιμη. Και έπρεπε κάτι να κάνει γι’ αυτό.

-Δε θα κάνεις κάτι για μένα;

Εκείνος δεν της έδωσε σημασία.

-Σου μιλάω!

-Γιατί δε σ αρέσει έτσι;(μια μαλακία να πει ακόμα και την παράτησα)

-Σε ρωτάω αν θα κάνεις κάτι για μένα.

Τραβήχτηκε απότομα και χάρηκε που άκουσε το μικρό βογκητό της.

-Τι θες γαμώ τη πουτάνα μου;

Τον κοίταξε. Και θυμήθηκε. Πώς κοιτούσε τα πόδια της μάνας της, όταν νόμιζε ότι δεν τον έβλεπε. Σηκώθηκε. Τράβηξε απότομα τη φούστα της κάτω.

-Τα φιλαράκια σου πηδάνε καλύτερα από σένα.

Απομακρύνθηκε τρεκλίζοντας. (γαμώ την τεκίλα μου γαμώ, δεν πέρασα καλά απόψε, τι σκατά έγινε;)

Εκείνος γέλασε μέσα του.

Είχε πέσει άπειρο γέλιο με τα παιδιά όταν περιέγραφε καθένας πώς την είχε πάρει. Ήταν ένα σιωπηλό στοίχημα ποιος θα της αποσπάσει την καλύτερη ατάκα.

Απόψε ένιωθε ήδη νικητής.

Ο Έρωτας δε κοιτάει...

2006-09-07T20:17:00.000+03:00

O Έρωτας λέμε δε κοιτάει ηλικία,δε κοιτάει φύλο,δε κοιτάει χρώμα,δε κοιτάει καταγωγή,δε κοιτάει κοινωνική θέση.Τί στο διάολο κοιτάει να ξέρουμε κι εμείς τελοσπάντων...

Πράξη Δεύτερη.

2006-09-03T21:09:00.000+03:00

Η ίδια μελαγχολία της Κυριακής.

«Δε θα δακρύσω πια για σένα» στη διαπασών. Έτσι χωρίς λόγο χωρίς αποδέκτη.
Όπως το γέλιο και η χαρά, χωρίς λόγο και αποδέκτη . Μετέωρες στιγμές μεταξύ του τώρα του πριν και του πουθενά.

Συνεχίζει το ψέμα ,η αλληγορία το παράδοξο.
Τελειώνουν τα σίγουρα ,τα κεκτημένα τα αδιαμφισβήτητα.

Πέρασα δίπλα της ,σχεδόν την ακούμπησα αλλά δε την εκτίμησα κι αυτή με εκδικήθηκε, με χτύπησε ή μήπως με χάιδεψε ειρωνικά ,προειδοποιητικά ;

Απορία και μόνο απορία από εδώ και πέρα και φόβος.
Μη χτυπήσει το τηλέφωνο, να αντέξει ,να το ξεπεράσει.
Κάνεις δε καταλαβαίνει ,δεν πρέπει, δε θέλω.

Η νύχτα και η μέρα ρέουν σε ρυθμό δικό μου για μένα και μόνο.

Πρόσωπα παντού, λόγια, πράξεις, αλήθειες, κούφιες λέξεις χωρίς νόημα.
Τα μάτια και η καρδιά τους μου κάνουν παρέα ,δε με αφήνουν μόνο μου.
Κόβουν το γόρδιο δεσμό και κρατούν το μύθο ζωντανό, κι εμένα και τον εαυτό τους. Υπάρχουν κι αυτό είναι αρκετό.

Θέατρο είναι η ζωή κι ακροβατούμε πάνω στο σανίδι μέχρι να πέσει η αυλαία. Θα ακούσουμε το χειροκρότημα ή θα χαθούμε στο παρασκήνιο νωρίς, άδοξα, άδικα; Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να μάθουμε, να παίξουμε το ρόλο μας από την αρχή μέχρι το τέλος ,με όλες μας τις δυνάμεις, με όσα μάθαμε και με αυτά που μαθαίνουμε στη πορεία, να αυτοσχεδιάσουμε ,να χαμογελάσουμε πονηρά στο κοινό ,να γίνουμε ένα μαζί του, να το ξεγελάσουμε.
Καλή παράσταση να έχουμε.

Πράξη δεύτερη: …

Δεν τις καταλαβαινω.

2006-08-31T05:14:00.000+03:00

Τις γυναίκες ντε...Το πήρα απόφαση πια.Νόμιζα οτι καποτε θα έβρισκα ένα κοινό τους σημείο,ένα κουμπί τους ρε παίδι μου, ένα σημείο αναφοράς.Τίποτα!Εγκαταλείπω την προσπάθεια κι αφήνομαι στην άβυσσό τους κι οπου βγάλει.
Αν υπάρχουν 4 δις γυναίκες στον πλανήτη τόσες είναι και οι γυναικείες αντιδράσεις ,τόσοι και οι γυναικείοι τρόποι σκέψεις ,τόσα τα γυναικεία παιχνίδια.
Εγώ πάω για ύπνο.Καλημέρα σας!

Άνω κάτω!

2006-08-28T03:00:00.000+03:00

Ξαπλώνω προσπαθώντας να κοιμηθώ αλλά μάταια…Πολλές σκέψεις κι ανακατεμένες

Η εικόνα και η σκέψη του πολύ κοντινού μου ανθρώπου στο νοσοκομείο με κάνει να αλλάξω πλευρό και να ψάχνω άλλη σκέψη να την αντικαταστήσει.

Αυτή πάλι ώρες ώρες μου λείπει και δε ντρέπομαι να το παραδεχτώ(στον εαυτό μου).Όπως τώρα, όπως πριν λίγο που έβλεπα φωτογραφίες της ,όπως όποτε βλέπω κάποιο από τα αντικείμενα της και τα ρούχα της που κυκλοφορούν ακόμα στο σπίτι.

Άλλη σκέψη παρακαλώ μπας και κοιμηθώ…

Α ναι…έχω και την άλλη που σήμερα δήλωσε τρελά ερωτευμένη μαζί μου…αυτό μου έλειπε τώρα…Καλά αυτό ξέρω πως θα το χειριστώ…ας αλλάξω σκέψη.

Το μυαλό μου πάει στο χαμό του bloghood.Τί να σκεφτώ και τι να πω για το θέμα αυτό. Τόσες όμορφες στιγμές ,τόσο γέλιο ,τόση χαρά μεταξύ μας και τώρα όλα κρέμονται από μια κλωστή. Τί είμαστε τελικά περσόνες ή αληθινοί άνθρωποι ή και τα δύο; Καλά ας μην απαντήσω σ αυτό ,τότε είναι που δε πρόκειται να κοιμηθώ ποτέ (μην απαντήσετε ούτε εσείς ,δε θα βγάλουμε άκρη).

Πάει τώρα το μυαλό μου στη ζωή μου που είναι πραγματικά άνω κάτω μετά από πολύ καιρό που όλα πήγαιναν χαλαρά χωρίς εκπλήξεις. Έτσι είναι η ζωή μου λέτε και κάθε δυσκολία για καλό. Σύμφωνοι αλλά δε μπορώ να κοιμάμαι ήσυχος με τη σκέψη και μόνο αυτή, λογικό δεν είναι;

Σηκώθηκα και θα βάλω ένα ποτάκι να ηρεμήσω. Θα ανεβάσω κι ένα ποστ να πώ τη μαλακία μου και να διαβάσω τις δικές σας…Βουαλά!

Έτσι μου ήρθε...

2006-08-17T23:49:00.000+03:00

Φτάσαμε στο σημείο zero… μετά την μεγάλη ptwsi…τίποτα…λευκός θόρυβος και λίγες νότες από παλιό τραγούδι των dcd.

Ψίθυροι χωρίς νόημα : sourfou, στο moonlight πάνω από τα κεφάλια μας κι εγώ να διαβάζω τα μικρά θαύματα του Ροΐδη και να βλέπω σκηνές από το reservoir dogs στη παλιά tv του δωματίου.

Αν περιμένεις για το Godot κρατώντας το φανάρι του Διογένη καβάλα στο ΖούρειοΊππο πώς να μη σου μείνει kousouri;

Ennia me dyo γίνομαι Θεριό Ανήμερο και δε με σταματάει ούτε ελεύθεροςσκοπευτής.

Κάποτε με αποκάλεσες you that may wither αλλά δε θα σου κάνω το χατίρι γιατί το όνομά μου αρχίζει από epsilon…και το υπόλοιπο το ξέρεις…

Ακόμα και τη μικρή Ολλανδέζα κάποτε τη φώναζαν tomboy κι αν δεν ήταν αυτό αδίκημα sui generis τότε ποιό είναι;

Ένας Ευ-άγγελος μας χρειάζεται αλλά που να βρεθεί για όλους…

Τέλος!

2006-08-11T16:54:00.000+03:00

Τέλος! Έκλεισε την πόρτα τόσο απαλά που σχεδόν δεν την άκουσα…Τι άφησε πίσω αυτό το κλείσιμο; άπειρα όνειρα, άπειρα συναισθήματα, άπειρες υποσχέσεις ,όμορφες και άσχημες στιγμές σε ένα μίγμα μαγικό, γέλιο και κλάμα αληθινό…

Άφησε και μια νέα αρχή και για τους δυο μας…Με όλη μου την αγάπη της εύχομαι να βρει την ευτυχία που εγώ δεν κατάφερα να της χαρίσω, να θυμάται πως την αγάπησα πραγματικά κι ότι εννοούσα κάθε μια από τις λεξούλες αγάπης που της έλεγα κάθε μέρα για όσο ήμαστε μαζί.

Να προσέχεις ρε τώρα που είσαι μακριά μου και να περνάς καλά…φιλάκια

Υ.Γ:Καλά είμαι ρε μην ανησυχείτε…

Ευτυχία ή δυστυχία;

2006-07-31T05:23:00.000+03:00

Αφορμή για το ποστ αυτό είναι ένα τραγούδι που για ένα διάστημα το άκουγα 30 φορές τη μέρα και μετά για ένα μεγάλο διάστημα δεν το είχα ακούσει ή δε του είχα δώσει σημασία. Τον τελευταίο μήνα όμως το άκουσα 3-4 φορές μαζεμένες από διάφορους τραγουδιστές στα μαγαζιά που πηγαίνω. Ο στίχος ως εξής: «Δωσ’ μου ένα δάνειο ζωή, δυο μήνες ευτυχία και βάλε επιτόκιο 2 χρόνια δυστυχία…»

Στην αρχή σκέφτηκα πως αν όντως μπορούσε να γίνει αυτό θα το έκανα πρώτος .Ναι γιατί όχι…2 μήνες να νιώσω την ευτυχία και μετά 2 χρόνια να είμαι δυστυχισμένος…και τι έγινε σιγά τα αυγά!

Μετά όμως το φιλοσόφησα λίγο παραπάνω. Προσπάθησα να ονειρευτώ τους 2 μήνες ευτυχίας και βρέθηκα σε αδιέξοδο. Δεν ξέρω πως είναι, δεν το έχω ζήσει κι αν το έχω μάλλον δε το κατάλαβα καθόλου. Στη συνέχεια με πόνο προσπάθησα να φανταστώ τα 2 χρόνια δυστυχίας και πάλι κόλλησα…αυτή τη φορά όμως το συναίσθημα ήταν ευχάριστο.

Σιγουρεύτηκα για το εξής:ζούμε ανάμεσα στην ευτυχία και τη δυστυχία, άλλοτε πλησιάζουμε πρόσκαιρα τη μια πλευρά κι άλλοτε την άλλη αλλά ποτέ δεν είμαστε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Πονάμε πολύ εύκολα και κλαίμε και νιώθουμε να είμαστε σε αδιέξοδο αλλά πολύ συχνά γελάμε περνάμε καλά ,ξεχνάμε όλες τις σκοτούρες και νομίζουμε πως είμαστε καλά…αυτή είναι η ζωή, ευτυχώς ή δυστυχώς.

Μάλλον δε θα το πάρω το δάνειο ρε ζωή,δεν θα αντέξω τα 2 χρόνια δυστυχίας. Μήπως όμως να κάνουμε μια άλλη συμφωνία; να με αφήσεις έκει μετέωρο ανάμεσα στα δύο αυτά άκρα…αυτό μπορώ να το αντέξω ,το έχω συνηθίσει και ξέρω να το χειριστώ. Ασε με να ψάχνω άδικα μερικές στιγμές ευτυχίας και να προσπαθώ να ξεχάσω και να αποφύγω τη δυστυχία που είναι μέρος της ρημάδας της ζωής μου.

Εσείς τα αντέχετε το επιτόκιο;

Αντε καλημέρα και καλή εβδομάδα!

Τρελός ή ρομαντικός;

2006-07-19T23:09:00.000+03:00

Ήταν Τσικνοπέμπτη το 2004.Θα τη θυμάστε μάλλον οι πιο πολλοί λόγω του χιονιού που είχε ρίξει εκείνο το βράδυ και είχε σαν αποτέλεσμα να κλείσει ακόμα και το Ελ. Βενιζέλος για 2-3 μέρες. Εκείνο το πρωί δούλευα κανονικά όπως κάθε μέρα. Ήμουν στη Ρόδο. Ήθελα να τη δω και να περάσω την μέρα εκείνη μαζί της. Πήρα το αεροπλάνο αμέσως μετά τη δουλειά και ήρθα.

Θα περνάγαμε τη νύχτα μαζί, θα έπαιρνα το πρώτο αεροπλάνο το πρωί και θα ήμουν πάλι για δουλειά κι ούτε γάτα ούτε ζημία… γελάτε ήδη ε;

Από το βράδυ που άρχισε να χιονίζει άρχισα να ανησυχώ αλλά λέω σιγά μη κλείσει το υπερσύγχρονο νέο μας αεροδρόμιο με λίγο χιονάκι…παπάρια!

Μη τα πολυλογώ ξυπνάω το πρωί, παίρνω ένα ταξί στη χιονισμένη πρωτεύουσα, φτάνω και φυσικά έμεινα εκεί....Δε περιγράφω τη συνομιλία με το «αφεντικό» (όταν τον πήρα και του είπα πού και πώς είμαι και ότι δε θα πάω για δουλεία ) για ευνόητους λόγους…

Μετά από 2 μέρες πήγαινε-έλα στο αεροδρόμιο κι ενώ ο παραπάνω είχε σπάσει τα τηλέφωνα να ρωτάει πού είμαι και πότε θα γυρίσω αποφάσισα να πάρω το καράβι και να φτάσω τελικά στον προορισμό μου την Κυριακή.

Τώρα τα θυμόμαστε και γελάμε…άσε που της λέω:είδες βρε τι έχω κάνει εγώ για σένα; θα το έκανε άλλος αυτό; γελάει γλυκά κι αυτό μου φτάνει…

Ποστάρουμε!

2006-07-16T23:44:00.000+03:00

Ποστάρουμε, μιλάμε για τους άλλους, μιλάμε για τον εαυτό μας, τα συναισθήματά μας ,τις σχέσεις μας με τους γύρω μας. Δε φοβόμαστε να παραδεχτούμε αισθήματα που κανονικά τα κρατάμε μόνο για εμάς.

Κάνουμε πλάκα ο ένας στον άλλο, πειράζουμε και πειραζόμαστε, λέμε τις γκάφες μας χωρίς φόβο και πάθος περιμένοντας το δούλεμα, γελάμε με όλα αυτά…

Αποκαλυπτόμαστε καθημερινά, εκτιθέμεθα συνεχώς και δε μας νοιάζει, μοιραζόμαστε στιγμές που μέχρι τώρα κρατούσαμε φυλαγμένες μέσα μας χωρίς λόγο, ζητάμε βοήθεια για να βγούμε από αδιέξοδα που μόνοι αδυνατούμε να ξεπεράσουμε, ζητάμε στήριγμα σε δύσκολες ώρες και το έχουμε αμέσως…

Σωστό ή λάθος, λογικό ή παράλογο, φυσιολογικό ή ανώμαλο, ρίσκο ή όχι; δεν ξέρω ,το κάνω, το κάνετε , μας αρέσει, δε ζούμε γι αυτό αλλά ζούμε με αυτό

Πού θα μας βγάλει; έχω πάρει πολλά, έχω δώσει πολύ λίγα …έχετε πάρει κάτι; θέλετε κι άλλα; θα βαρεθούμε ή όχι; Θα χαθούμε ή θα κρατήσουμε αυτό που με τόσο κόπο αποκτήσαμε;

Σκέψεις, απορίες, ερωτηματικά και πολλές αλήθειες…αυτή είναι η ζωή εξάλλου…

Καληνύχτα, καλημέρα, καλησπέρα, σας ευχαριστώ.

Α ρε καργιόλη θάνατε!

2006-07-08T15:00:00.000+03:00

Στο ραδιοφωνικό σταθμό που ακούω, χτες έφυγε απο τη ζωή ένας απο τους ηχολήπτες τους και το κλίμα είναι γενικώς βαρύ τις 2 τελευταιές μέρες.Ένας απο τους δημοσιαγράφος στο άνοιγμα τις εκπομπής του είπε το εξης που μου έκανε φοβερή εντύπωση.Είπε οτι κάποτε μια διάσημη ποιήτρια (δε συγκρατησα το όνομά της) πήγε στην κηδεία ενός φίλου της και όταν την κάλεσαν να πει τον επικήδειο ανέβηκε στο βήμα και είπε μόνο 4 λέξεις : Α ρε καργιόλη θάνατε!

Δε θέλω να ανοίξω θέμα περί θανάτου απλά όταν το άκουσα σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας.Καλησπέρα σας!

ΑΧ ΜΑΡΙΑ!

2006-07-06T15:58:00.000+03:00

Και σου γράφω τραγούδια σου στέλνω λουλούδια
Με σπρέι στους τοίχους καρδιές ζωγραφίζω
Για 'σένα τους φίλους συνέχεια ζαλίζω
Για 'σένα υπάρχω και ζω
Αχ Μαρία, Μαρία, Μαρία, Μαράκι, Μαριώ

Κάπου άκουσα αυτό το "κωλοτράγουδο" και μου τη θύμησε πάλι!

Τί στο διάολο...πόσο θα τη σκέφτομαι ακόμα;

Καλά να την ξεχάσω αποκλείεται!Αλλά ρε πούστη έχουν περάσει 5 χρόνια απο τότε που χωρίσαμε, έχει παντρευτεί, έχει κάνει και παιδάκι,είναι ευτυχισμένη.Κι εγώ μια χαρά είμαι και γι αυτό απορώ!Θα μου πείς ήταν η πρώτη σοβαρή σχέση σου αλλά και τί να λέει αυτό;Ως πότε θα αναπολώ τα 3 σχεδόν χρόνια που περάσαμε μαζί;

Αφού ρε μαλάκα έκλαψες γι αυτή για πρώτη και τελευταία φορά,την παρακάλεσες να γυρίσει, ένα χρόνο δεν έκανες άλλη σχέση εξαιτίας της,τί άλλο πρέπει να γίνει πια;Πάλι καλά που οι φωτογραφίες είναι κάπου καταχονιασμένες και δε με βασανίζουν πια και αυτές.

Εύχομαι να είναι πάντα καλά και ευτυχισμένη και την ευχαριστώ για τις υπέροχες στιγμές που μου χάρισε.

Τρελές κατασκευές (και φαντασικές)

2006-07-03T19:03:00.000+03:00

Την ιδέα μου την έδωσε ο φίλος μου που με φιλοξένησε στη Λαμία και τη βρήκα πολύ αστεία...Τον αντιγράφω κανονικοτατα αλλα έχοντας την άδεια του...
Λοιπόν σας προτρέπω να βάλετε τη δημιουργίκη σας πλευρά σε λειτουργία και να σκεφτείτε διάφορες κατασκευές που θα έκαναν τη ζωή μας πιο έυκολη και θα έλυναν καθημερινά προβλήματα.
Κάνω την αρχή κλέβοντας την ιδέα του φίλου μου όπως μπορείτε να διαβάσετε και οι ίδιοι εδω
Δεν είναι λίγες οι φορές που έχετε καλέσει ή έχετε παρέα σπίτι και τη στιγμή που πάτε στο ψυγείο σας να πάρετε παγάκια για το ποτό τους ανακλύπτετε με τρόμο οτι απλά δεν έχετε! μη σας πιάνει πανικός με το νέο ψυγείο μεγαλοκυμάτων (είναι προφανές οτι αφού τα μικροκύματα ζεσταίνουν τα μεγαλοκύματα θα ψύχουν) vasilisfrost-2001 θα έχετε παγάκια σε 2 λεπτα,η συσκευή θα έιναι στο μέγεθος ενό φουρνου μικροκυμάτων δηλαδή περίπου 20 λιτρων
Θα καταφέρετε άραγε να με εντυπωσιάσετε;

ΕΧΩ ΓΕΝΕΘΛΙΑ!!!

2006-06-30T15:30:00.000+03:00

Σαν σήμερα, 27 ακριβώς χρόνια πριν, γεννήθηκε ένα θαύμα…ΕΓΩ!!!

Κάποιοι ακόμα με αποκαλούν πιτσιρίκο, όταν μπαίνω στα ΜΜΜ δε σηκώνονται για να κάτσω και οι ασπρες τρίχες στα μαλλιά μου είναι ακόμα ελάχιστες...αρα πάμε καλά (μάλλον).

Μια κορνίζα κι ένα πούρο!

2006-06-23T18:21:00.000+03:00

Πάντα σαν μεγαλύτερο ελάτωμά μου θεωρώ το γεγονός ότι δένομαι πολύ με τους ανθρώπους γύρω μου και αυτό οδηγεί πολλές φορές στο να πληγώνομαι και να στεναχωριέμαι όταν κάτι δε πάει καλά.

Χτες πέρασα υπέροχα! Συγκινήθηκα !Πήρα μια κορνίζα κι ένα πούρο δώρο. Ξέρω πως πιθανότατα όταν τα παιδιά το επέλεξαν δε είχαν εμένα στο μυαλό τους αλλά και μόνο η κίνηση του Mboy να έρθει και να μου πει: «αυτό για σένα κούκλε, για να μας θυμάσαι» με τρέλανε. Πειράζει που ένιωσα σαν μικρό παιδί που του αγόρασαν καινούριο ποδήλατο; Και φυσικά δε θα σας ξεχάσω ρε μπούφε! Είτε μου φέρνατε δωράκι είτε όχι. Το ξέρω ότι σας λείψαμε και το πιστεύω όσο τίποτα. .Κι εμάς μας λείψατε και το κατάλαβα ακόμα πιο έντονα χτες που σας ξαναείδαμε.

Θέλω να τους αναφέρω όλους αλλά δε θα το κάνω για να μην σας κουράσω μιας κι έχουν προηγηθεί κι άλλα ποστ επί του θέματος.

Παρέα, φιλία ,για άλλους κλίκα δεν ξέρω πώς λέγεται αλλά εγώ το γουστάρω πολύ. Σας γουστάρω όλους κι ας φαίνεται περίεργο ακόμα και σε μένα. Πως γίνεται ρε πούστη να σας ξέρω τόσο λίγο και να ανυπομονώ να δω κάθε έναν σας για διαφορετικό λόγο. Μου τη σπάει αφάνταστα που την επόμενη φορά κάποιοι θα λείπουν και μάλιστα για καιρό. Κάθε φορά που κάποιος θα είναι απών θα μου λείπει…Σκατά!

Χαίρομαι αφάνταστα που σας γνώρισα και θα κάνω ότι μπορώ να σας έχω κοντά μου όσο πιο πολύ γίνεται.

Καλησπέρα σε όλους!

Το ζεϊμπέκικο

2006-06-18T14:06:00.001+03:00

Ως γνωστόν, για μερικούς από σας, είμαι άτομο που πάω συχνά σε νυχτερινά κέντρα με ζωντανή μουσική (κοινώς μπουζούκια).Από τα πολλά περίεργα που έχω δει κατά καιρούς υπάρχει κάτι που γίνεται συνέχεια και με εκνευρίζει αφάνταστα. Μιλάω για τον ευτελισμό του ζεϊμπέκικου. Δεν ξευτελίζεται μόνο από το γεγονός ότι χορεύεται από γυναίκες αλλά και από το ότι γεμίζει η πίστα από άντρες και γυναίκες να χορεύουν ο ένας πάνω στον άλλο και από άσχετους και σχετικούς που γονατίζουν για να χτυπήσουν παλαμάκια. Με κάνουν να αηδιάζω! Δανείζομαι μερικές φράσεις από ένα πολύ ωραίο άρθρο που μπορείτε να διαβάσετε εδω.

«Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα· είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.

Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.»

«Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό»

«Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.»

«Όταν το μνήμα χάσκει στα πόδια σου, ο τόπος δεν σηκώνει άλλον. Είναι προσβολή να ενοχλήσει μια ξένη κι απρόσκλητη παρουσία.»

«Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός.»

«Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων· είναι προσβολή γι' αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί.

Και στο μάτι δεν κολλάει.»

«Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια. Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν' ανοίξει η γη να μπει».

Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει.

Πότε μ' ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο.

Τα παλαμάκια που χτυπάνε οι φίλοι ή οι γκόμενες καλύτερα να λείπουν. Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται. Το πιο σωστό είναι να περιμένουν τον χορευτή να τελειώσει και να τον κεράσουν. Να πιούνε στην υγειά του· δηλαδή να του γιάνει ο καημός που τον έκανε να χορέψει»

Από μικρός χωρίς ιδιαίτερο λόγο ένιωθα πως ο χορός αυτός είναι κάτι το ιδιαίτερο. Πότε δεν έχω χορέψει σε δημόσιο χώρο παρά το γεγονός ότι πολλές φορές με παρακαλάνε πάνω στο κέφι όπως γίνεται συνήθως. Το έχω κάνει λίγες φορές μόνος μου στο σπίτι και έχω πει ότι θα το κάνω μόνο την ημέρα του γάμου μου και μόνο σε ένα συγκεκριμένο τραγούδι…το «Δύο πόρτες».Επίσης σπάνια χτυπάω παλαμάκια και μόνο σε πολύ καλούς φίλους.

Ίσως να παραείμαι ρομαντικός στο θέμα αυτό αλλά ξέρω σίγουρα πως δεν είμαι ο μόνος. Ξέρω, ακόμα, σίγουρα πως τα πράγματα θα χειροτερέψουν και τότε θα έχουμε μόνο ιστορίες να ακούμε για το ζεϊμπέκικο και ίσως αν είμαστε τυχεροί να βλέπουμε αραιά και που κάποιον να το χορεύει όπου και όπως πρέπει.

Τι δε θα αποχωριζόσασταν με τίποτα;

2006-06-14T21:26:00.000+03:00

Λοιπόν...η κλασική περίπτωση:θα πάτε σε ένα ερημικό νησί μόνοι σας και μπορείτε να πάρετε μόνο ελάχιστα πράγματα μαζί σας (για να μη πω ένα ή δυο και σας δεσμέυσω).Τί θα ήταν αυτό ή αυτά που δε θα αποχωριζόσασταν με τίποτα;

Βάλτε λίγη φαντασία να γελάσουμε...αντε!

Όχι άλλα happy end!

2006-06-13T13:51:00.000+03:00

Λοιπόν δε μπορώ άλλο τις ταινίες με happy end…;Έχω δει μόνο 2 ταινίες που να σου αφήνουν απαισιόδοξο μήνυμα. Το «astronaut’s wife» όπου τα μικρά γεννιούνται τελικά και μας τα δείχνει να μεγαλώνουν και να γίνονται η αρχή των εξωγήινων που θα καταστρέψουν τον κόσμο κτλ και το «impostor» όπου εκεί που νομίζεις ότι ο κακός εξοντώθηκε και όλα πήγαν καλά σκάει η βόμβα και πεθαίνουν οι «στόχοι».

Σε όλες τις άλλες τις ταινίες παρά τα κάποια άσχημα που συμβαίνουν, όπως στο «braveheart» που πεθαίνει ο ήρωας , τελικά το μήνυμα είναι θετικό. Εσείς έχετε δει καμία άλλη;

Πού να πάω διακοπές;

2006-06-10T10:36:00.000+03:00

Έχω κανονίσει να πάω μια εβδομάδα στη Ρόδο διακοπές μόνος μου και έχω προγραμματίσει και άλλη μια εβδομάδα τέλος Αυγούστου να πάω κάπου με το έτερον ήμισυ αλλά δε ξέρω πού...Σίγουρα δε θέλω να πάω σε κάποιο απ τα κοσμοπολίτικα και πολυσυζητημένα νησιά αλλά θέλω κάτι πιο ήσυχο αλλά νησί.Θα με βοηθήσετε;Περιμένω στοιχειοθετημένες προτάσεις...

Λένε πως οι άντρες δε κλαίνε...

2006-06-05T14:43:00.001+03:00

Λένε πως οι άντρες δε κλαίνε…Γιατί; Δεν είμαστε άνθρωποι εμείς; Το κλάμα είναι ή δεν είναι ανθρώπινη βιολογικό-σωματική αντίδραση; Υπάρχει κανείς που να πει ότι δεν έχει κλάψει ποτέ και να το εννοεί; μπορεί και ναι αλλά επιτρέψτε μου να μη το θεωρώ φυσιολογικό.

Εγώ έχω κλάψει για γυναίκα, έχω κλάψει σε ταινία, έχω κλάψει, σε βιβλίο, έχω κλάψει για τη φιλία, έχω κλάψει σε τραγούδι, κάποιοι κοντεύετε να με κάνετε να κλάψω και για ποστ και έχω κλάψει …χωρίς λόγο. Βέβαια όλα αυτά δε γίνονται κάθε μέρα και μπορεί και να ξεχάσω την τελευταία φορά που έκλαψα( αυτό μου συμβαίνει τώρα κι έτσι ξεκίνησε η ιδέα για το ποστ αυτό) αλλά σίγουρα η αιτία δεν ξεχνιέται…

Πιστεύω όμως ότι όταν κλαίει ένας άντρας υπάρχει λόγος σοβαρός, κι αυτή είναι η διαφορά από το γυναικείο κλάμα. Οι γυναίκες, κατά κανόνα, κλαίνε χωρίς ιδιαίτερο λόγο, κλαίνε συχνά γιατί το επιβάλει η κατάσταση, για να ενισχύσουν την εικόνα της ευαίσθητης φύσης τους, για να πείσουν, γιατί «έτσι πρέπει».Αν κάποιος έλεγε ότι οι άντρες δε κλαίνε με το γυναικείο ορισμό του κλάματος θα συμφωνούσα απόλυτα.

Λένε για το θάρρος πως δεν υπάρχει αν δεν υπάρχει ο φόβος, γιατί αν δε φοβάσαι, οι πράξεις σου δε γίνονται με τη βοήθεια του θάρρους απλά είναι μια ρουτίνα .Το ίδιο ισχύει για το κλάμα .Αν δεν έχεις αισθήματα, αν δε πονάς, αν δε ΝΙΩΘΕΙΣ, αν δεν αγαπάς τότε δεν κλαις απλά κάνεις τα μάτια σου να βρέχονται και να καθαρίζουν.

Οι άντρες κλαίμε αλλά τα κάνουμε με τρόπο, διακριτικά, αληθινά και κυρίως σιωπηλά, κλαίμε για μας, για να αντέξουμε να είμαστε το ισχυρό φύλο, για να μπορέσουμε να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις για να μη μετανιώσουμε για τίποτα. Αν μας δείτε να κλαίμε δε θέλουμε παρηγοριά και χτύπημα στην πλάτη…Ούτε ύφος έκπληκτο σαν να είδατε φάντασμα, άνθρωποι είμαστε και το δείχνουμε…

ΚΙ ΟΜΩΣ ΘΥΜΑΜΑΙ!

2006-06-03T11:34:00.000+03:00

Λένε πως θυμάσαι πάντα την πρώτη σου αγάπη. Την πρώτη φορά που το άκουσα αυτό δε δυσκολεύτηκε καθόλου το μυαλό μου να θυμηθεί.
Ήμουν στην πρώτη δημοτικού (!) στο ακριτικό Διδυμότειχο, τη θυμάμαι ακόμα σαν το πιο όμορφο κορίτσι στην τάξη, θυμάμαι ακόμα πως φορούσε λόγω του κρύου μικρή γούνα που την έκανε να ξεχωρίζει για ακόμα έναν λόγο. Θυμάμαι τα χαρακτηριστικά της αμυδρά αλλά ήταν καστανόξανθη και απίστευτα όμορφη όπως προείπα…Την έλεγαν Ρόζα.
Το καλό στη ιστορία αυτή είναι ότι θυμάμαι και τρυφερές στιγμές ανάμεσά μας. Έψαχνα αφορμή να τη ρωτήσω οτιδήποτε και την πλησίαζα τόσο κοντά που σχεδόν θυμάμαι να νιώθω την ανάσα της όταν μου απαντούσε. Μέσα μου πιστεύω ότι κάποια στιγμή πρέπει να κατάφερα να τη φιλήσω (ή μήπως είναι όνειρο αυτό;).
Είχα και ατυχίες που δεν ξεχνιούνται με τίποτα. Μας έβαλε η δασκάλα αγόρια απέναντι στα κορίτσια σε μια σειρά. Θα κλείναμε τα μάτια, θα απλώναμε τα χέρια και όποια πιάναμε θα ήταν αυτή που θα καθόταν δίπλα μας για το υπόλοιπο της χρονιάς. Άπλωσα το χέρι μου αλλά…έπιασα τη Θάλεια την κατά τα άλλα δεύτερη πιο όμορφη κοπέλα της τάξης. Σαν να μην έφτανε αυτό διαπίστωσα ότι η Ρόζα βρισκόταν μόλις μια θέση δίπλα και την επέλεξε (ούτε στις ταινίες δε γίνονται αυτά) ο αντίζηλος όπως τον έβλεπα εγώ τουλάχιστον τότε.
Πιάνω τον εαυτό μου να θυμάμαι πολλά από τη χρονιά εκείνη και απορώ με τις δυνατότητες της ανθρώπινης μνήμης. Την επόμενη χρονιά μετακομίσαμε και ποτέ ξανά δεν είχα καμία άλλη επαφή με τους ανθρώπους και τις καταστάσεις εκεί. Αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που δείχνει σε μένα πως αυτά που «ένιωσα» για τη Ρόζα πρέπει να είχαν κάποια αξία αν και η ηλικία ήταν απαγορευτική για τέτοια…
Όποτε λοιπόν ακούω για πρώτες αγάπες έχω αρκετά να θυμάμαι όπως επίσης όταν ακούω το απίστευτα όμορφο τραγούδι του Μητροπάνου που έχει το όνομα της. Ελπίζω όλοι να έχουν τη «Ρόζα» τους γιατί οι αναμνήσεις και τα συναισθήματά μας είναι όλη μας η ζωή.

Η κοινωνηκότητά μου, εγω, εσείς το blogging

2006-05-31T06:47:00.000+03:00

Από μικρός άλλαζα τόπο διαμονής λόγω της εργασίας του μπαμπά (καραβανάς βλέπετε) με αποτέλεσμα στην τρυφερή ηλικία των 12 ετών με το που τελείωσα το δημοτικό να γίνει η δεύτερη αλλαγή κατοικίας –η πρώτη στα 7 μου δε μπορώ να πω ότι με επηρέασε – η οποία έφερε πολύ κλάμα για τον αποχωρισμό των φίλων που με κόπο είχα αποκτήσει.

Η κλειστή κοινωνία της μικρής επαρχιακής πόλης των δέκα χιλιάδων κατοίκων ότι χειρότερο για το τυπικό, μεγαλωμένο σωστά και χωρίς ιδιαιτερότητες παιδί που δεν έχει κανέναν εκτός από τους γονείς του και τη μικρή αδερφή του στο νέο τόπο διαμονής του. Τότε κατάλαβα ότι η κοινωνικότητά μου αν και υπήρχε (δεν εξηγείται αλλιώς η εύκολη μετέπειτα προσαρμογή μου) έπρεπε να δουλευτεί λίγο…Τι σήμαινε αυτό για μένα; πολύ απλά δε διαφωνούσα με κανέναν, δε μάλωνα με κανέναν, δεν είχα ακραίες αντιδράσεις αν και παιδί ακόμα και γενικά έκανα ότι μπορούσα να γίνω αποδεκτός έστω από μια μερίδα συμμαθητών μου τότε, καλών φίλων ακόμα και τώρα…και τα κατάφερα. Θα μπορούσα να πω πολλά για τη ζωή μου εκεί και ίσως το κάνω σε άλλο ποστ αλλά το θέμα μου είναι άλλο σήμερα.

Η μοίρα τα έφερε να πάρω κι εγώ το δρόμο που είχε πάρει και ο father με συνέπεια να αλλάζω συχνά τόπους διαμονής και με όπλο ένα πιο εξελιγμένο και κατάλληλα διαμορφωμένο μείγμα γονιδιακής και επίκτητης κοινωνικότητας κατάφερα να κάνω συνεχώς πολλούς και συχνά καλούς φίλους.

Όλες αυτές οι σχέσεις οι φιλικές έγιναν με δεδομένη την καθημερινή συναναστροφή και την άμεση οπτικοακουστική επαφή … Μέχρι που ήρθε στη ζωή μου το internet.Η αρχή έγινε με ένα δικτυακό παιχνίδι και μέσα από εκεί έγιναν οι πρώτες γνωριμίες που έφεραν τις πρώτες συναντήσεις και το πρωτόγνωρο συναίσθημα να συναντάς άτομα που έχεις πει τόσα πολλά αλλά δεν γνωρίζεις φυσιογνωμικά. Η κοινωνικότητά μου δοκιμάστηκε λοιπόν και εδώ και πάλι με έβγαλε ασπροπρόσωπο.

Το παιχνίδι διαδέχτηκαν άλλοι τρόποι δικτυακής επικοινωνίας και η επιτυχία πλέον δεδομένη…Έρχεται λοιπόν και το blogging στη ζωή μου…Χμμμ…Πολύπλοκη υπόθεση, διαφορετική… κοινά στοιχεία διαδέχονται αντιθέσεις, συμφωνίες που δίνουν τη θέση τους σε ομηρικές αντιπαραθέσεις, φόρτιση συγκινησιακή που μετατρέπεται σε καυγά δίχως γυρισμό, προβολή, κατάθεση ψυχής, προβληματισμός, αγάπη, έρωτας, μίσος ,τα πάντα…

Άλλη μια δοκιμασία που πρέπει να περάσει η κοινωνικότητά μου… Μ’ ενδιαφέρει άραγε…ναι πολύ. Γιατί όχι τι έχω να χάσω… έχω πολλά να κερδίσω, να μάθω, να πάρω, να δώσω… Οι συναντήσεις μου με εσάς αναγνωριστικές, όμορφες με μέλλον αβέβαιο αλλά ουχί δυσοίωνο…Πειράζει που ανυπομονώ για τις επόμενες; Πειράζει που θέλω να γνωρίσω όσους διαβάζω και με κάνουν να γελάω, να σκέφτομαι, ναι να δακρύζω, να προβληματίζομαι, να ανατριχιάζω, να φοβάμαι, να θυμάμαι, να θέλω να ξεχάσω, να μαθαίνω, να περνάω καλά βρε αδερφέ…;

Ο dcd σήμερα είπε κάτι τρομερό κατά τη γνώμη μου…”τα blogs είναι κάτι που μπορεί εύκολα κανείς να απομυθοποιήσει ανάλογα με τη χρήση του”

Όταν θα μου συμβεί εμένα αυτό ξέρω ότι δε θα λυπηθώ και ξέρετε γιατί…γιατί πάντοτε θα έχω εσάς να μου θυμίζετε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τις όμορφες στιγμές που πέρασα εδώ και να χαίρομαι που η κοινωνικότητά μου δοκιμάστηκε και με τον τρόπο αυτό άσχετα με το αν τα κατάφερε ή όχι αυτή τη φορά…

ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΩ Η ΦΤΑΙΝΕ ΑΥΤΕΣ;

2006-05-29T16:04:00.002+03:00

Ετοιμαζόμασταν να βγόυμε την Παρασκευή το βράδυ κι εγώ περνούσα τα τελευταία λεπτά μπροστά στο pc σχολιάζοντας,διαβάζοντας και ξέρετε εσείς πλήρως αφοσιωμένος όταν μπαίνει στο δωμάτιο και μου λέει:
-Ρε γαμώτο μ αυτή τη μπλούζα φαίνεται το σουτιέν μου τι να κάνω να την πιάσω με καμια παραμάνα;
-Ναι ναι, λέω χωρίς καν να κοιτάξω, αλλά κάνε γρήγορα γιατί αργήσαμε.
Φτάνουμε στο μαγαζί καθόμαστε και το μάτι μου πέφτει στη μπλούζα της η οποία δεν είχε παραμάνα και φυσικά ξεχώριζε πεντακάθαρα το εσώρουχό της.
-Ρε συ της λέω τελικά δεν έβαλες παραμάνα;ρωτάω με ύφος πιο πολυ απο ενδιαφέρον παρα αυστηρό
-Όχι μου λέει κι έτσι καλά φαίνεται...
-Ααα της λέω δηλαδή ότι δε μπορούμε να κρύψουμε το κάνουμε μόδα;
-Ναι κάπως έτσι μου απαντάει με ένα χαμόγελο αλα Μάνα Λίζα.
ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ ΝΑ ΠΩ;ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΩ Ή ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΝΟΥΝ ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ;

Εγώ κι ο Άινσταιν

2006-05-19T20:37:00.001+03:00

- "Για να με τιμωρήσει για την περιφρόνησή μου στις αυθεντίες, η μοίρα έκανε κι εμένα μια αυθεντία".

-Ξέρω σε καταλαβαίνω κι εγώ έτσι την πάτησα

- "Μόνο αν ζεις για τους άλλους αξίζει να ζεις".

-Αλήθεια όμως για το ποιούς θα ζήσω ποιός θα μου το πεί;

-"Αν δεν υπάρχει τίμημα δεν υπάρχει και αξία"

-Αυτό μου τη δίνει κι εμένα ρε γαμώτο

- "Ο Θεός είναι πολυμήχανος αλλά όχι κακεντρεχής"

-Πες μου εσύ τι είναι Θεός και θα σου πώ τί πιστεύω(ουπς το χεις πει κι εσυ αυτό ε;)

- "Το αιώνιο μυστήριο του κόσμου είναι η δυνατότητα κατανόησής του. Το γεγονός ότι ο κόσμος είναι κατανοητός, αποτελεί θαύμα".

-Θαύμα,θαύμα!

- "Απεχθάνομαι το συνδυασμό εκλεπτυσμένης ευφυΐας και ανήθικου χαρακτήρα".

-Εμένα πάλι αυτό γιατί με τρελαίνει;

- "Όπου υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει επιβολή"

-Έλα πες το στη Ντίνα αυτό !

- "Όποιος δεν ξεγελάστηκε ποτέ από ένα ψέμα, δεν γνωρίζει τι θα πει μακαριότητα".

-Εγω τότε ξέρω πολλά!

- "Ο γάμος είναι σκλαβιά που την έκαναν να φαίνεται εκλεπτυσμένη"...

-Αυτό ξαναπέστο!

ΠΟΣΟ ΔΙΑΡΚΟΥΝ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ;

2006-05-18T18:16:00.000+03:00

-Έλα κατσε δίπλα μου της είπα (τι το θέλα!)

Με κοίταξε με νόημα στα μάτια,εκείνη την στιγμή δεν κατάλαβα γιατί...

Ο άντρας της με τον καλύτερο μου φίλο είχαν πάει να πάρουν τσιγάρα απο το περίπτερο...απέναντι μας η αδερφή μου και φίλη της αρραβωνιαστικιάς μου.

Κάθησε δίπλα μου κι ένιωσα να χάνεται η γή κάτω απο τα πόδια μου...έτσι χωρις λόγο.

Με πλησίασε σε απόσταση απαγορευτική για το είδος της σχέσης που είχαμε(μέχρι εκείνη τη στιγμή τουλάχιστον)

-Μ έχεις τρελάνει απόψε μου ψιθύρισε...(ορίστε;),ένιωσα το χέρι της να γλυστράει στο πόδι μου.

Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει απο την αγωνία μην καταλάβει τίποτα η Νίκη απέναντι μας αλλα την ήθελα πάρα πολύ εκείνη τη στιγμή όπως κι όλες τις επόμενες.

-Αν δεν ήταν η Νίκη απέναντι θα σε φιλούσα στο στόμα,παραδέχτηκε και με φίλησε κρυφά στο λαιμό.Η καρδιά μου συνέχιζε τον τρελό χορό...

Γύρισα να της μιλήσω στο αυτί να της πώ να σταματήσει αλλά τα χείλη μου κατέληξαν στο λαιμό της και όπως άρχισαν να απομακρύνονται απο το υπέροχο εκείνο σημείο γύρισε το κεφάλι της,η μυρωδιά της έγινε πιο έντονη,τα μαλλιά της τύλιξαν για λίγο το πρόσωπό μου και...ο χρόνος σταμάτησε...

Δύο δευτερόλεπτα,τόσο κράτησε...η καρδιά μου σίγουρα σταμάτησε,το μυαλό μου παρέλησε,όλες μου οι αισθήσεις απολάμβαναν την επαφή των χειλιών μας και το ακαριαίο σμίξιμο που σαν απο μόνες τους απόφασισαν να κάνουν οι γλώσσες μας...

Δύο δευτερόλεπτα,δεν κράτησε παραπάνω...το βλέμμα απο την απέναντι πλευρά του τραπεζιού καυτό σαν το αίμα που κυλούσε στις φλέβες μου.

Την τρέλα της στιγμής διαδέχτηκε η αμηχανία,η μαγεία έγινε απορία,βουτιά στο κενό και το άνοιγμα του αερόστατου...

Το βλέμμα μας συναντήθηκε για άλλη μια φορά πριν επιστρέψουν οι απόντες μέχρι εκείνη την ώρα.Πόσα πολλά πράγματα μπορείς να πείς σε κάποιον με ένα μόνο βλέμμα;εγώ εκείνη τη στιγμή ένοιωσα να ξεγυμώνεται όλη μου η ψυχή,όλο μου το είναι.Το κατάλαβε και η κίνηση των ματιών της μου έδειξε οτι δεν ήμουν μόνος,δε θα ήμουν ποτέ ξανά ο μόνος που πιστεύει σε θαύματα.

Δε ξέρω πόσο διαρκούν τα θαύματα αλλά το δικό μου κράτησε δύο δευτερόλεπτα...

Το blogging μου δημιουργει προβλημα!

2006-05-16T22:12:00.000+03:00

-Ρε παιδί μου δε κάνω τίποτα κακό...έλα να δεις κι εσύ.

-Όχι εμέμα δε μ αρέσουν αυτά.Έχω ακούσει τόσα που γίνονται και δε θέλω να το κάνεις.

-Ρε κορίτσι μου τί νομίζεις οτι γίνεται...οι άνθρωποι είναι όλοι αξιόλογοι και απλά ανταλλάσουμε απόψεις για διάφορα θέματα και κάνουμε πλάκα.

Η υπόλοιπη κουβέντα στο ίδιο μοτίβο...να λέει εκείνη τα δικά της κι εγώ να προσπαθώ να την κάνω να καταλάβει.ΑΔΙΕΞΟΔΟ!

Εδώ και κάποιες μέρες όποτε κάθομαι στον υπολογιστή μου αρχίζει να γκρινιάζει και συνεχώς η παραπάνω κουβέντα επαναλαμβάνεται

-Εγώ δε το σταματάω ότι και να λες, της τονίζω

-Θα σου σπάσω τον υπολογιστή ανταπαντάει εκείνη.

Μένω με την κοπέλα μου εδώ και 10 μήνες και όπως καταλάβατε τον τελευταίο καιρό το blogging μου δημιουργεί προβλήματα.Ξέρω ότι όλοι θα πάτε με το μέρος μου ως ένα σημείο αλλά μήπως κάνω κάτι λάθος;Μήπως η επόχη του διαδικτύου μας έχει κάνει τόσο κακό και έχει δίκιο που φοβάται;Υπάρχει χρυσή τόμη σε τέτοιου είδους προβλήματα που είμαι σίγουρος οτι αντιμετωπίζουν πολλά ζευγάτια στις μέρες μας;

Ένα είναι σίγουρο: εγώ την παρέα αυτή, οποιαδήποτε άλλη παρέα και οτιδήποτε με ευχαριστεί και μου προσφέρει όμορφες στιγμές δε τα αποχωρίζομαι ΓΙΑ ΚΑΜΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ, όσο απόλυτο κι αν ακούγεται αυτό.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

2006-05-14T16:15:00.000+03:00

με το πρωτοσέλιδο αυτό απαντάω στο κακοπροαίρετο και φυσικά ανακριβές ποστ του zouri.

ΠΟΣΟ ΔΙΚΙΟ ΕΙΧΕ!

2006-05-14T10:35:00.000+03:00

Διάβαζα κάπου για το Νίτσε κι έπεσα σε μια φράση που είπε:«Αυτό που κάνουμε δεν το καταλαβαίνουν ποτέ, μα μονάχα το επαινούν ή το κατηγορούν»Μου φαίνεται οτι έχει απόλυτο δίκιο!Αν το τοποθετήσουμε στις προσωπκές μας εμπειρίες θα δούμε οτι εφαρμόζεται κατα γράμμα.Μας κατηγορούν,μας επαινούν,κατηγορούμε και επαινούμε και αν ρωτήσουμε τί ειπώθηκε ή τί έγινε...σιωπή.Στα πολιτικά δρώμενα το ίδιο...κατηγορούμε την εκάστοτε Κυβέρνηση ή την επαινούμε αλλά στην ουσία δεν καταλαβαίνουμε τί έχει γινει ή τί θα γίνει.Στο ποδόσφαιρο κατήγορούμε τους προπονητές για τον τρόπο που παίζει η ομάδα αλλά δεν καταλαβαίνουμε τί ακριβως θέλει να κάνει ο ίδιος.Β έβαια θα μου πείτε ότι παιζει ρόλο και η εξειδίκευση και ότι μπορεί να μην καταλαβαίνουν γιατί δεν ξέρουν αλλά ο αντίλογος λέει πως δε θα πρέπει και να κρίνουν εφόσον δεν κατέχουν το θέμα.
Ίσως με το θέμα να είναι λίγο άσχετο αλλά εγω έχω παρατηρήσει και το εξής:όταν συνομιλούμε με τους άλλους δεν ακούμε τι λένε.Δηλαδή καθένας λέει αυτά που έχει στο μυαλό του άσχετα με το τί απαντάει ο άλλος.Σας προτρέπω την επόμενη φορά που θα είστε μάρτυρες κάποιας διαφωνίας ακούστε τους διαλόγους και θα καταλάβαιτε τί εννοώ.
Κατά περίεργη σύμπτωση την παραπάνω φράση του Νίτσε την διάβασα αυτές τις μέρες των αλλάγων που γίνονται γύρω απο το blogging.Θα μπορούσαν ωραιότατα την φράση αυτή να την υποστηρίξουν οι φίλοι μας(Geros,Chivas) αλλά επίσης κι εμείς οι "έξυπνοι" που τόσο "εύκολα" αλλάξαμε γειτονιά θα μπορούσαμε να την κάνουμε σήμα κατατεθέν.
Κλείνοντας,πραγματίκα υποκλίνομαι στη διορατικότητα και την απλότητα της απόδοσης, από το μεγάλο αυτό φιλόσφο, που εντοπίζεται τόσο σε αυτή του φράση όσο και στο υπόλοιπο έργο του.

2006-05-12T15:46:00.000+03:00

Μια φίλη μου λέει πως μιλάει πάντα επιστημονικά...είμαι περιεργος να δω τί θα απαντήσει στην εξής απορία μου...Γιατι όταν πίνουμε κάνουμε και λέμε πράγματα που ποτέ δε θα καναμε και λέγαμε νηφάλιοι;

2006-05-08T20:28:00.000+03:00

καλησπέρα...η ζωή μου είναι άνω κάτω...αντι τα πράγματα να γίνονται ευκολότερα και πιο απλά γίνονται πιο πολύπλοκα και δύσκολα.Πάντα λέω πως η ζωή είναι μικρή και πρέπει να τη ζήσουμε μέχρι τελευταίο δευτερόλεπτο.Εγώ απο τα 27 μου δυσκολεύομαι να το εφαρμόσω.Να συμβιβαστείς και να κάνεις το μαλάκα ή να ζείς για να βρείς το καλύτερο,το τέλειο;δεν ξέρω κι ελπίζω να μάθω σύντομα!

2006-05-08T10:54:00.000+03:00

kalimera.to phra apofash ki ekana blog.ptwsh eyxaristw gia thn idea :)